عدالت، آن سنگ زیرین است. جامعه‌ای که بر این سنگ بنا شود، هرچند طوفان‌ها بیایند، رنج‌هایش موقت و گذرا خواهد بود. اما جامعه‌ای که این سنگ را جابجا کند، بر زمینِ لرزانِ تبعیض بنا شده و هر لحظه در معرض زلزله‌ی ستم و پیامدهای رنج‌بار آن است.

این روز‌ها یادداشتی خواندم از یک روزنامه به‌اصطلاح جریان روشنفکری که اگر تعداد مخاطبانش را بشماری، احتمالا از تعداد کارمندانش کمتر است؛ روزنامه‌ای که به‌جای آن‌که به حال خودش گریه کند، برای رسانه ملی نسخه می‌پیچد! صداوسیمایی که هنوز بخش قابل توجهی از مردم ایران چشم به آن دارند و در سبد رسانه‌ای‌شان …