به‌گفته قهرمان‌پور: « هانتینگتون و نسل هانتینگتون، پارسونز و دیگر نظریه‌پردازان مدرنیست فرض‌شان این بود که چهره غالب سیاست در جهان، لیبرال خواهد بود و ارزش‌های عصر روشنگری با تکیه بر عقلانیت، جهان‌گستر خواهند شد ... فرض هانتینگتون و هم‌فکران او این بود که چون لیبرالیسم با ذات، خودمختاری، استقلال و فردگرایی …

در ایران او را اغلب با جنگ تمدن‌ها می‌شناسند. در حالی‌که اصلی‌ترین حرف هانتینگتون حول رابطه نظم، نهاد مقتدر و بی‌ثباتی اجماعی می‌گردد.

اواخر دهه 1980 به دنبال پایان جنگ سرد و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، بسیاری از نظریه‌پردازان روابط بین‌الملل در پی یافتن چارچوبی نوین برای تبیین منازعات آینده جهان برآمدند. در این میان، نظریه «برخورد تمدن‌ها» (Clash of Civilizations) به‌عنوان یکی از پرنفوذترین و در عین حال جنجالی‌ترین نظریات مطرح شد. …

چشم‌انداز هانتینگتون از نظم جدید به مراتب تیره‌تر از فوکویاما بود، اگرچه هر دو دیدگاهی دوپهلو و دوگانه بودند. فوکویاما مقاله خود را با این استدلال مشهور به پایان رساند که بهای صلح دائمی، کسالت بوروکراتیک خواهد بود، که در آن «جسارت، شجاعت، تخیل و آرمان‌گرایی» مبارزه ایدئولوژیک، جای خود را به صرف «محاسبات …

هانتینگتون به‌واسطۀ حضور و مدیریت مرکز امور بین‌الملل وابسته به دانشگاه هاروارد طرف مشورت بسیاری از دولت‌های جهان قرار گرفت. دولت‌هایی که خواهان بیرون آوردن کشور خود از ورطۀ توسعه‌نیافتگی و گذار به یک جامعۀ مدرن همپای نمونه‌های پیشرفتۀ غربی بودند.

برخورد میان تمدن غرب از یک‌سو و تمدن کنفوسیوسی و تمدن اسلامی از سوی دیگر توجه ساموئل هانتیگتون را به خود جلب نموده بود. نظریهٔ «برخورد تمدن‌های» هانتینگتون ابتدا در یک مقاله و سپس در کتاب «برخورد تمدن‌ها و بازسازی نظم جهانی» مطرح شد.