علیرضا تقریباً یک سال و نیم پیش از آنکه روزنامه توقیف شود به تحریریه آمد. آدم خاصی بود. نه مثل همه میخواست خاص باشد و نه برای خاص بودن تلاشی میکرد؛ واقعاً خاص بود. تمام وقت سرش به کار خودش بود. برای کشیدن سیگار فقط از میان تحریریه رد میشد که میزان ترددش هم اصلاً کم نبود. هیچوقت ندیدم جز قهوه و بیسکویت ساقهطلایی، غذا و نوشیدنی دیگری بخورد و بیاشامد و همۀ اینها بیش از هرچیز دیگری در بدو ورودش به چشم من آمد.
چند روز بعد از آمدنش متوجه شدم کانال تلگرامی «انتخابات آمریکا...» را که کانال مورد اعتنایی در حوزه بینالملل بود، او اداره میکند و همین نقطه تلاقی همصحبتی و آغاز دوستیمان شد.
سبک و سیاق کار روزنامه را نه میدانست و نه میخواست تن به اصول و قواعدش بدهد. به سبک خاص خودش کار رسانه میکرد. تمام خبرها و صحبتهایش پر از ارجاع و ابهام بود. هرکدام را باید در نسبت با دیگر صحبتهایش رمزگشایی میکردی. در صحبت شفاهی هم چنین بود. اما چند ویژگی داشت که او را به منبعی معتبر در حوزه اخبار بینالملل بدل کرده بود. زبان انگلیسی را خوب میدانست. این را از تجربه سالهایی که در خارج از کشور میزیست به دست آورده بود. رسانهها و رویکردهایشان را هم بهخوبی میشناخت. علیرضا «ولع ژورنالیستیِ زودتر از دیگران خبر دادن» را نداشت. باید مطمئن میشد تا خبری را منتشر … …


دانلود از کافه بازار








