تنگه هرمز، بهعنوان گذرگاه ارتباطی خلیج فارس با آبهای آزاد، یکی از مهمترین گلوگاههای انرژی و تجارت جهانی است. امنیت این آبراه نهتنها برای ایران و همسایگان جنوبی آن، بلکه برای اقتصادهای بزرگ آسیا و ثبات بازارهای جهانی اهمیت حیاتی دارد. هرگونه اختلال پایدار در کشتیرانی، علاوه بر افزایش هزینه انرژی، زنجیرههای تأمین، تجارت بینالمللی و امنیت اقتصادی کشورهای متعددی را تحت تأثیر قرار میدهد. ازاینرو، آینده هرمز نمیتواند صرفاً موضوع اختلاف دوجانبه ایران و آمریکا تلقی شود.
در همین زمینه، علی واعظ، تحلیلگر مسائل ایران و مدیر پروژه ایران در گروه بینالمللی بحران، احتمال داده است که توافق احتمالی پایان جنگ برای برخورداری از تضمین بینالمللی به شورای امنیت ارائه شود و سازوکاری برای نظارت بر اجرای آن شکل گیرد. این تحلیل، به معنای وجود قطعنامهای آماده یا تصمیم قطعی برای واگذاری مدیریت تنگه هرمز نیست؛ اما احتمالی است که دستگاه دیپلماسی ایران نمیتواند نسبت به پیامدهای آن بیاعتنا باشد.
باید میان تأیید بینالمللی توافق صلح و ایجاد ترتیبات الزامآور برای نظارت یا مدیریت امنیت دریایی تفاوت گذاشت. حالت نخست، بسته به مفاد توافق، میتواند به تثبیت صلح و تضمین اجرای تعهدات کمک کند؛ اما حالت دوم، اگر بدون تعیین دقیق حدود اختیارات، مدت مأموریت و مشارکت کشورهای ساحلی طراحی شود، ممکن است به افزایش حضور قدرتهای فرامنطقهای و محدودشدن نقش ایران و عمان در تصمیمگیریهای امنیتی بینجامد. اهمیت موضوع زمانی بیشتر میشود که چنین ترتیباتی در قالب تصمیمات الزامآور شورای امنیت تثبیت شوند و تغییر آنها در آینده دشوار باشد. …


دانلود از کافه بازار




































































































