پی بردن و درک این واقعیت که ما همه چیز را نمی‌دانیم و هیچ حقیقت مطلقی را در اختیار نداریم، به معنای تمرین «فروتنی فکری» است. همان حکمت کهنی که دانا می داند و می پرسد؛ این ویژگی، کلید ادامه یادگیری و رشد در سطح فردی و اجتماعی است.