جدای مناظره اخیر که مورد نقد احمد زیدآبادی هم قرار گرفته شمارۀ تازۀ مجلۀ
آگاهینو (به مدیریت و سردبیری محمد قوچانی) هم این بحث را بار دیگر به کانون مباحثات فضای مجازی و شبکههای اجتماعی بازگردانده است.
مقالۀ حاضر اما از زاویهای به موضوع نگریسته و نقد کرده که تا به حال کسی این گونه به آن ورود نکرده بود.
نویسنده احتمال داده دکتر شریعتی در حال محک جامعه بوده و میخواسته ببیند از میان مخاطبان عام و خاص کسی متوجه میشود که شاندل به معنی شمع (شریعتی. مزینانی. علی) در واقع خود اوست یا نه و چرا هیچ کس نپرسید شاندل کیست؟
روفیا عابدی (نکته سنج)- ماجرا از زمانی آغاز نشد که دکتر موسی غنینژاد که قاعدتا معنای کلمه فرانسوی شاندل را از پیش می دانسته با تأحیر بسیار به نقد دکتر علی شریعتی پرداخت که چرا برخی سخنان خود را به فیلسوفی نسبت میدهد که وجود خارجی نداشته و شاندل یا شمع در واقع خود او بوده است.
بلکه ماجرا از زمانی آغاز شد که علی شریعتی برای امنیت خود به نامی پناه برد و با رنج فراوان شمعی را برافروخت اما کسی از نور این شمع هم مسیر اندیشه او را نیافت.
اینکه بسیاری از هنرمندان برای خود نام مستعار میسازند البته عجیب و جدید نیست و تقریباً همه شعرا نام مستعار دارند و حتی نویسندگان و شریعتی را بیشتر باید در چارچوب ادبیات فهم کرد و نه حتی اهل تاریخ و جامعه شناسی.
در گذشته زنان هنرمند هم با نام مردان فعالیت میکردند. نقاشان زن در قرون وسطا با نام یک مرد تابلوهای خود را میفروختند. حتی در دوره معاصر هم "جوآن رولینگ" – خالق "هری پاتر" برای آنکه اثر او با اقبال عمومی روبرو شود خود را در پشت نام "جی کی رولینگ" پنهان کرد تا جامعه مدرن سایه زن را روی قصه نبیند و با پیش داوری قضاوت نکند.
اما چرا برخی نویسندگان به اسامی دیگر پناه میبرند؟ …


دانلود از کافه بازار






