سال‌ها پیش از آنکه بر بلندای زعامت بنشیند، او جوانی بود در کوچه‌های انقلاب، مشتاق حقیقت، تشنه عدالت و دل‌باخته خدمت. زندان و تبعید را از سر گذراند؛ در آتش جنگ تحمیلی کنار فرزندان این ملت ایستاد؛ مسئولیت‌های سنگین را بر دوش کشید و هرگز قدمی پس نکشید.

هر نسلی دوست دارد خودش را تافته جدا بافته بداند. نسل جدید اما یک امتیاز ظاهری دارد که این توهم را تقویت می‌کند؛

گرسنگیِ اختیاری، انسان را به یاد گرسنگیِ ناخواسته دیگران می‌اندازد. قرآن، بارها از اطعام مسکین و توجه به محرومان سخن گفته است. تقوا، اگر در نسبت انسان با دیگران ظهور نکند، ادعایی بیش نیست.

اجرای عدالت برای حاکمان هزینه دارد. کنار گذاشتن تبعیض، ترجیح ندادن نزدیکان و نادیده گرفتن فشار افکار عمومی وقتی حق در جای دیگری ایستاده است، کار ساده‌ای نیست.

پسافتنه موقعیتی است که هیجان‌ها تا حدی فروکش می‌کند اما آثارش در ذهن‌ها، روابط و اعتماد عمومی باقی می‌ماند.

اعتراض، همان قدر که حق است، قاعده هم دارد. اعتراض بی‌هدف، بی‌زمان و بی‌چارچوب، دیگر اعتراض نیست؛

غیبت نیز شب است؛ شبی تاریخی، اجتماعی و انسانی. شبی که گاهی آن‌قدر طولانی می‌شود که برخی به جای انتظار سپیده، به عادت با تاریکی می‌رسند. خطر همین‌جاست. انتظار، اگر از معنا تهی شود، به خستگی بدل می‌شود و اگر با تعجیل همراه شود، به خطا.

واقعیت این است که تضعیف قدرت خرید، محصول یک عامل واحد نیست. تورم مزمن، رشد نقدینگی بی‌پشتوانه، کاهش ارزش پول ملی، اختلال در زنجیره تولید، ناکارآمدی نظام توزیع و ضعف سیاست‌های حمایتی هدفمند، همه در کنار هم این وضعیت را ساخته‌اند.

یکی از خطاهای جدی، شتاب در نسبت دادن خود به امت آخرالزمانی و جامعه زمینه‌ساز بوده است. ما گاه چنان از نزدیکی زمان ظهور سخن گفته‌ایم که گویی صرف قرار گرفتن در یک مقطع تاریخی، خودبه‌خود ما را شایسته آن جایگاه می‌کند؛

در فضای امروز کشور، بازگشت به تعریف اصیل «دانشجو» بیش از هر زمان دیگری ضرورت دارد؛ زیرا دانشجو در منطق تمدن اسلامی و نیز در تجربه جهانی، تنها یک «تحصیل‌کننده» نیست، بلکه موتور پیشران تغییرات اجتماعی، فرهنگی و علمی است؛

شنیده می شود رئیس‌جمهور در جلسه هیأت وزیران با قدردانی از زحمات دکتر محمدرضا عارف، بر ضرورت حفظ وحدت و انسجام در بدنه دولت تأکید کرد.

بیانات اخیر رهبر معظم انقلاب در دیدار با بانوان، بار دیگر «جایگاه زن در منظومه فکری اسلام» را به مرکز توجه بازگرداند؛ جایگاهی که نه در الگوهای تحقیرکننده غربی تعریف می‌شود و نه در برداشت‌های ناقص و سنت‌زده، بلکه در هندسه‌ای که از قرآن و سیره اهل‌بیت سرچشمه می‌گیرد: هندسه کرامت، قداست، مسئولیت و تأثیرگذاری.

مهدی پیرهادی، رئیس کمیسیون خدمات شهری شورای شهر تهران خواستار ورود مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهوری به پرونده آلودگی هوای پایتخت شد.

پس از سال‌هایی که کشور بیشتر انرژی خود را صرف مدیریت بحران‌ها و عبور از چالش‌های سیاسی و اقتصادی می‌کرد، امروز نشانه‌های ثبات نسبی آشکار شده و فضا بیش از گذشته برای «کار مولد»، «سرمایه‌گذاری واقعی» و «افزایش تولید ملی» مهیاست.

در نقطه هایی از تاریخ که جامعه با بن بست های پنهان یا آشکار روبه رو می شود، ساده ترین خطا «تکرار مسیر پیشین» است؛ همان مسیری که خود به بروز کاستی ها انجامیده. تغییر، شرط گشایش است؛ نه ادامه عادت ها. هیچ ملتی با امتداد روزمرگی ها و اتکای صرف به تجربه های کهنه، افق تازه ای نگشوده؛ و هیچ تمدنی با محافظه …

یکی از خطاهای راهبردی در بسیاری از نظام‌های سیاسی، ترس از افشاگری مسئولان رده بالا و به تبع، مماشات با آن فرد است. گاه تصور می‌شود که برخورد علنی و قانونی با جرایم مسئولان ارشد، موجب تضعیف چهره نظام می‌شود؛