اگر موضوع ایران در دستور کار چنین نشستی قرار گیرد، اهمیت آن مضاعف خواهد بود؛ زیرا بحث درباره جنگ، محاصره اقتصادی، امنیت تنگه هرمز و اختلافات هستهای، بدون حضور مستقیم ایران، میتواند بر منافع ملی و امنیت منطقه اثر بگذارد. سه سناریو در این زمینه قابل بررسی است. سناریوی نخست؛ همراهی چین و روسیه با تشدید محاصره اقتصادی ایران
در سناریوی نخست، آمریکا میکوشد چین و روسیه را به محدودکردن روابط تجاری، مالی و انرژی با ایران ترغیب کند. هدف احتمالی این سیاست، افزایش فشار برای گرفتن امتیاز سیاسی بدون ورود به مرحله تازهای از جنگ مستقیم است.
بااینحال، چین و روسیه منافع مستقلی دارند. چین به ثبات بازار انرژی و مسیرهای تجارت وابسته است و روسیه نیز روابط سیاسی و راهبردی خود با تهران را در محاسباتش لحاظ میکند. بنابراین همراهی کامل این دو کشور با سیاست فشار حداکثری را نمیتوان مفروض گرفت.
پیامدهای انسانی این مسیر نیز اساسی است. محدودیت تجارت، اختلال تولید، کاهش اشتغال، تورم و دشواری دسترسی به کالاهای ضروری، پیش از هر چیز زندگی مردم عادی را تحت فشار قرار میدهد. تجربه طولانی تحریم کوبا یادآور آن است که فشار اقتصادی گسترده الزاماً به نتیجه سیاسی مورد انتظار نمیرسد، اما هزینه انسانی برجای میگذارد.
از سوی دیگر، نباید ایران را بازیگری منفعل تصور کرد. اگر تهران به این جمعبندی برسد که هدف، محرومکردن پایدار کشور از تجارت و فروش نفت است، احتمال تغییر محاسبات امنیتی و گسترش دامنه تقابل افزایش مییابد. در فرهنگ عامیانه گفته میشود: «آبی که برای من نمیجوشد، بگذار سر سگ در آن بجوشد.» این تعبیر توصیف منطق خطرناکی است که ممکن است در شرایط احساس بنبست پدید آید، نه تأیید آن. …


دانلود از کافه بازار

































































![[اکبر حیدری] میدان تقابل قدرتها](/news/u/2026-11-14/ettelaat-cz1vi.jpg)


































