قیمت طلا امروز




 وطنیات

 خبرگزاری مهر / ۱۴۰۵/۰۷/۱۷

«اهل کاشانم، اما شهر من کاشان نیست»؛ وطنِ گمشده سهراب کجاست؟

بازخوانی منظومه فکری سهراب سپهری نشان می‌دهد مفهوم وطن در آثار او منطبق با مرزهای سیاسی نیست، در پیوندی ژرف میان اقلیم زادگاه، میراث کهن، معنویت عرفانی و زیست‌جهان انسانی تجلی یافته است.
 «اهل کاشانم، اما شهر من کاشان نیست»؛ وطنِ گمشده سهراب کجاست؟
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: در گستره شعر معاصر فارسی، مفهوم «وطن»، «زادگاه» و «هویت ملی» عمدتاً در پیوند با گفتمان‌های مسلط ایدئولوژیک، فراز و فرودهای پرشتاب سیاسی یا مرثیه‌سرایی برای شکوه ازدست‌رفته تاریخی بازتاب یافته است. بسیاری از شاعران نوگرا، وطن را در هیئت سرزمینی زخم‌خورده یا تندیسی از نمادهای قهرمانی و حماسی تصویر کرده‌اند. با این حال، در منظومه شعری سهراب سپهری، که ۱۵ مهر ۱۳۰۷ در قم چشم به جهان گشود و در کاشان بزرگ شد و در گستره جهان بالید، این انگاره دستخوش دگرگونی بنیادین و بازتعریفی وجودشناختی می‌شود؛ دگرگونی خاستگاهی که در آن وطن از یک مرز محدود جغرافیایی و بار سیاسی-خطابی فاصله گرفته و به ساختاری تصویری، اقلیمی، فلسفی و معنوی ارتقا می‌یابد.

برای سپهری، میهن‌دوستی نه بر پایه رجزخوانی‌های رسمی، بلکه بر اساس کشف دوباره خاک، احترام به آب، ادراک هندسه کویر و لمس بی‌واسطه میراث ملموس زندگی ایرانی بنا می‌شود. زادگاه برای او نقطه ثقلی است که شناخت جهان پیرامون از آن آغاز می‌گردد؛ نقطه‌ای مشخص به نام کاشان که با سفالینه‌های پیشاتاریخی، خانه‌های خشتی، جویبارها و عطر باغ‌هایش، بستر تکوین نگاه زلال شاعر را فراهم می‌سازد، اما هرگز ذهن پویای او را در خود محصور نمی‌کند. بازخوانی انتقادی آثار سپهری نشان می‌دهد که او چگونه توانسته است عناصر فرهنگ بومی و اقلیم کویری ایران را در تاروپود تجربه‌ای اگزیستانسیال و جهان‌شمول بگنجاند.

شعر صدای پای آب او را، که در تابستان ۱۳۴۳ در قریه چنار کاشان سروده و نثار شبهای خاموش مادرش کرده است، می‌توان اتوبیوگرافی یا شرح حال خودنوشت این شاعر و بیان مانیفیست و منظر و باور او به جهان دانست:

اهل کاشانم

روزگارم بد نیست

تکه نانی دارم، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی

مادری دارم بهتراز برگ درخت

دوستانی بهتر از آب روان

و خدایی که دراین نزدیکی است

لای این شب بوها پای آن کاج بلند

روی آگاهی آب روی قانون گیاه

من مسلمانم

قبله ام یک گل سرخ

جانمازم چشمه مُهرم نور

دشت سجادۀ من

من وضو با تپش پنجره ها می گیرم

در نمازم جریان دارد ماه

جریان دارد طیف

سنگ از پشت نمازم پیداست

همه ذرات نمازم متبلور شده است

من نمازم را وقتی می خوانم

که اذانش را باد گفته باشد سر گلدسته سرو

من نمازم را پی تکبیره الاحرام علف می خوانم …



 کانال تلگرام ویستا  دانلود از کافه بازار





چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵ - 18 November 2026