این فیلم داستان آرام (الناز شاکردوست)، زن مجرد ۴۰سالهای را روایت میکند که قصد دارد سرپرستی نوزادی را بر عهده بگیرد، اما در ادامه با مشکلات و مخالفتهای خانوادهاش روبهرو میشود. فیلم پیش از آنکه یک اثر منسجم سینمایی باشد، مجموعهای از رفتارها و تصمیمات متناقض است، که نهتنها به روایت کمک نمیکند بلکه آن را به اثری خنثی مبدل میسازد. فیلم قرار است قدرت استقلال فکری، عملی و اقتصادی زنان را به نمایش بگذارد و به موضوعاتی، چون ازدواج بهنگام، فرزندآوری و حضانت بپردازد، اما تناقض در روایت و اجرای سطحی با شکست مواجه میشود. در ابتدای فیلم، صلاحیت آرام برای سرپرستی نوزاد مورد تایید قرار میگیرد و در ادامه به دلایلی که از قبل هم وجود داشته این موضوع نقض و مجددا بدون هیچ تغییر وضعیتی دوباره تایید میشود، اما این خلاف حقیقتی است که در جامعه با آن روبهرو هستیم. شرایط حضانت بهخصوص برای زن مجرد بسیار دشوار و فرآیندی طولانی است. سینما عرصه روایت و شخصیتپردازی است، نه جایی برای دادن پیام به شکلی مستقیم و شعارگونه که هیچگونه تاثیرگذاری و همذاتپنداری را در مخاطب برنمیانگیزد. آرامبخش از ضعف شخصیتپردازی رنج میبرد، امین (صابر ابر) آنگونه که ادعا میکند عاشق تمامعیار نیست، مدیر پرورشگاه (بهناز جعفری) آنگونه که وانمود میکند دغدغه آینده کودکان پرورشگاه را ندارد و به اجرای قانون تعهدی ندارد و کاملا هیجانی و شتابزده عمل میکند. پزشکی که گواهی سلامت روان آرام را میدهد براساس احساس عمل میکند و نه براساس علم روانشناسی و وجدان. بهجز الناز شاکردوست، بازی بقیه بازیگران در حد کلیشهای از سایر بازیهای گذشته خویش است. بهعنوانمثال حسن پورشیرازی دقیقا تکرار «پیرپسر» و «زن و بچه» است؛ پدری دیکتاتوری با عقایدی پوسیده که به هر قیمتی خانواده را مجبور به اطاعت از خویش میکند. فیلم نه پایانی باز دارد و نه پایانی خوش، بلکه ناتمام رها میشود. نگاه پر از تردید و ترس آرام در سکانس آخر وقتی همه خانواده دور هم نشستهاند، این حس را به مخاطب القا میکند که تضمینی برای ادامه این آرامش وجود ندارد. درمجموع به نظر میرسد ایده آرامبخش میتوانست به شکل بهتری ساخته و پرداخته شود.
