تعبیر تلخ و تکاندهنده رئیس سازمان نظام پزشکی کشور که اخیراً با اشاره به راهاندازی دانشکدههای پزشکی غیراستاندارد اعلام کرد «باید برای وضعیت آموزش پزشکی کشور تابوت سفارش دهیم» و تربیت دانشجو در این مراکز را «شرم تاریخ پزشکی» خواند، زنگ خطری است که باید ارکان تصمیمگیری را به تکاپو بیندازد.
با این حال، جنجال و اعتراض تند چند تن از نمایندگان مجلس علیه این سخنان نشان داد که بحران، بسیار عمیقتر از کمبود امکانات در چند دانشکده است؛ فاجعه اصلی آنجاست که بخشی از مسئولان و سیاستگذاران ما هنوز در افکار قدیمی خود منجمد ماندهاند و از نزول کیفی نظام سلامت کشور بیخبرند.
ریشه این خطای مهلک را باید در توهمی جستوجو کرد که سالهاست بر ذهن تصمیمگیران کلان سایه افکنده است؛ این ادعای بیاساس که «ایران دارای قویترین نظام سلامت و رتبه اول در منطقه است».
نقطه عطف اجرایی این نگاه را میتوان در سال ۱۴۰۰ دید؛ زمانی که شورای عالی انقلاب فرهنگی، طرح افزایش سالانه ۲۰ درصدی ظرفیت پزشکی را تصویب کرد.
در سالهای بعد نیز دبیر این شورا و مدافعان مصوبه، در برابر هشدارهای مکرر جامعه پزشکی درباره فقدان زیرساختهای لازم، بارها بر این گزاره پافشاری کردند که ایران در حوزه علم و پزشکی «سرآمد و رتبه اول منطقه» است و امکانات لازم را در اختیار دارد.
کالبدشکافی نحوه شکلگیری و تکرار این ادعا در سالهای اخیر بسیار عبرتآموز است.
در تیرماه ۱۴۰۱، هنگامی که وزیر بهداشت وقت مدعی شد ایران «قویترین نظام سلامت منطقه» را در اختیار دارد، در یادداشتی که در روزنامه «اعتماد» منتشر شد، با استناد به شواهد بینالمللی نشان دادم که این ادعا با واقعیتهای علمی همخوانی ندارد و در پایان، رسماً از وزیر دعوت کردم تا مستندات علمی اظهارات خود را به جامعه پزشکی و افکار عمومی ارائه نمایند.
اما نه تنها به آن هشدار علمی اعتنایی نشد، بلکه تکرار این گزاره نادرست شدت گرفت. …


دانلود از کافه بازار




































































































