نمایش «۴:۴۸» نوشته سارا کین، از همین جنس آثار است؛ متنی که بیش از آنکه بخواهد قصهای را پیش ببرد، مخاطب را به قلمرو ذهنی انسانی میبرد که در مرز میان آگاهی، رنج، فروپاشی و میل به رهایی گرفتار شده است.
سارا کین، نمایشنامهنویس انگلیسی، در آخرین اثر خود به سراغ یکی از پیچیدهترین و در عین حال شکنندهترین وضعیتهای انسانی میرود: مواجهه فرد با ذهن خویش، هنگامی که جهان بیرونی دیگر توانایی پاسخگویی به آشفتگیهای جهان درونی را ندارد.
در این نمایشنامه شخصیتپردازی به معنای متعارف وجود ندارد و متن از قطعاتی پراکنده، گفتارهای درونی، پرسشها، اعترافها و جابهجاییهای ذهنی شکل گرفته است. همین ساختار گسسته، خود بخشی از منطق اثر است. ذهن آشفته، برخلاف روایت کلاسیک، الزاماً در مسیر خطی حرکت نمیکند. خاطره به اکنون هجوم میآورد، عشق به فقدان تبدیل میشود و واقعیت در کنار توهم، بدون مرزبندی روشن قرار میگیرد. در چنین شرایطی، زبان دیگر فقط ابزار ارتباط نیست؛ به میدان نبرد انسان با خودش تبدیل میشود.
اجرای فاطیما رحمانی در خانه رویداد جریان، با تکیه بر همین ظرفیت، تجربهای مبتنی بر حضور بازیگر و مواجهه مستقیم با مخاطب را شکل میدهد. انتخاب اجرای تکپرسوناژ، میتواند بهمثابه انتخابی زیباییشناختی در نظر گرفته شود.
وقتی تمام بار روایت بر دوش یک بازیگر قرار میگیرد، دیگر امکان پناهبردن به روابط متعدد، کنشهای بیرونی یا جابهجایی شخصیتها وجود ندارد. بازیگر باید جهانهای متکثر یک ذهن را در یک بدن بازنمایی کند؛ بدنی که همزمان میتواند جایگاه قربانی، ناظر، عاشق، معترض و متهم باشد.
در این شکل از اجرا، تماشاگر نیز موقعیت امن همیشگی خود را از دست میدهد. او به نوعی مخاطب خطابهای مستقیم شخصیت تبدیل میشود. پرسشهایی نظیر «تو میتوانی یاد بدهی؟»، «آخرین بار کی سوختن را حس کردی؟»، «آخرین بار چه کسی را له کردی از محدوده تجربه فردی خارج میشوند و به مواجههای اخلاقی با مخاطب تبدیل میگردند. …


دانلود از کافه بازار




































































































