عارف، نشانه دم مسیحایی مربی؛ وقتی نوشداروی سهراب به موقع می‌رسد

 می‌گویند تیم موفق در فصل نقل و انتقالات ساخته می‌شود اما وقتی پنجره استقلال بسته است، حالا برای موفقیت مربی باید با همان داشته‌های خود سر کند! 

 سهراب بختیاری‌زاده در زمان بازی مدافعی تهاجمی و گلزن بود، با تکنیکی فراتر از حد لازم برای خط دفاع که او را قادر به بازی در خط حمله می‌کرد. با شخصیتی فراتر از استاندارد نرمال فوتبالی‌ها در ایران! آنقدر که خیلی‌ها می‌گفتند او برای نفر اول شدن زیادی مهربان و آرام است! با ادبیات محترم و آرامش، باید تیم شکننده را به اعتبار اسم بزرگش می رساند.

 سهراب با همان نجابت و متانت، دو فصل قبل دو بار قبول کرد به استقلال کمک کند اما آنچه بیرون از زمین می‌گذشت و آنچه به عنوان تیم به دستش داده بودند، دستش را خالی‌تر از هر تغییری کرده بود. یک مربی وقتی می‌تواند افکارش را پیاده کند که از سوی مدیران و تماشاگران حمایت شود! این بار گفته شد قرارداد او بلند مدت خواهد بود، کیست که نداند در تیم‌های بزرگ، خیلی نمی‌توان به این حرف‌ها دل بست! سهراب می‌دانست که باید درون زمین، تیمی بسازد تا بماند، آن هم با همین نفرات!

 او رامین را نخواست اما عارف آغاسی را خواست. بازیکنی که بعد از آن فصل کذایی، ساپینتو هم او را نمی‌خواست و بیرون کرد! عارف هر وقت به زمین می‌آمد، آنقدر ضعیف بود که خیلی‌ها در فوتبالیست بودنش شک می‌کردند! به خصوص که نوبت قبلی حضور در استقلال هم یک نیم فصل بیشتر دوام نیاورده بود. حالا کمتر کسی باور می‌کند این عارف آغاسی، همان بازیکن مضمحل دو فصل اخیر باشد!

 نمونه تحول سهراب، فقط عارف یا سامان فلاح نیست. جوانانی مثل رزاق نیا، سحرخیزان یا گودرزی طوری فوتبال بازی می‌کنند که انگار سال‌ها فیکس استقلال بودند. چطور؟ باور و اعتماد مربی در کنار مدیریت، سهراب ترکیب برنده‌اش را به خاطر مسائل انضباطی به هم زده و کوشکی ملی پوش را از ترکیب بیرون گذاشت!

 قاطعیت مدیریت در کنار القای شخصیت، نتیجه کار در این استقلال شگفت انگیز بوده است. انگار بر خلاف تاریخ، این بار نوش داروی سهراب به موقع رسیده و دم مسیحایی او، بازیکنان استقلال را زیر و رو کرده است.

بیشتر بخوانید: چرا استقلال برد؟ چرا سپاهان باخت؟ چون سهراب و محرم همان همیشگی را سفارش داده بودند!