فرآیند توسعه موشک غزنوی در سال ۱۹۸۷ در پاکستان و با الگوبرداری مستقیم از طراحی موشک چینی DF-۱۱ (یا M-۱۱) (در ناتو CSS-۷) پس از دستیابی به آن سامانه آغاز شد. این موشک متعاقباً تحت نظارت «مجتمع توسعه ملی» (NDC) تولید شد. موشک غزنوی نخستین آزمایش پروازی موفق خود را در مه ۲۰۰۲ پشت سر گذاشت و حدود سال ۲۰۰۴ وارد خدمت عملیاتی در ارتش پاکستان شد.
پاکستان ذخیرهای تخمینی شامل ۳۰ تا ۵۰ فروند موشک غزنوی و پرتابگرهای مربوطه در اختیار دارد که برای حمل محمولههایی با مواد منفجره قوی (High-Explosive) یا کلاهکهای هستهای با قدرت پایین (۱۲ تا ۲۰ کیلوتن) طراحی شدهاند. استقرار این موشک بر روی پرتابگرهای متحرک چرخدار (TEL)، قابلیت بقا و سرعت واکنش آن را افزایش میدهد. ویژگیهای فیزیکی موشک غزنوی
غزنوی (هاتف-۳) یک موشک بالستیک کوتاهبرد تکمرحلهای و قابلحمل با خودرو (متحرک جادهای) است که حدود ۸٫۵ متر طول، ۰٫۸ متر قطر و ۴۶۵۰ کیلوگرم وزن هنگام پرتاب دارد. این ابعاد شباهت زیادی به موشک چینی DF-۱۱ دارد؛ موشکی که غزنوی از طریق انتقال فناوری و تولید بومی در پاکستان، بر پایه آن ساخته شده است. این موشک توسط یک خودروی حامل-برپاکننده-پرتابگر (TEL) حمل و پرتاب میشود که امکان استقرار سریع و تحرک برای گریز از شناسایی را فراهم میسازد.
پیشرانه موشک غزنوی
نیروی پیشران موشک غزنوی توسط یک موتور راکتی تکمرحلهای با سوخت جامد تأمین میشود؛ سیستمی که در مقایسه با سامانههای سوخت مایع، مزایایی همچون پایداری در انبارداری، آمادگی سریع برای پرتاب و آسیبپذیری لجستیکی کمتر ارائه میدهد. ترکیب سوخت جامد امکان تداوم مرحله شتابگیری (بوست) را … …
