امید داشتن در طی تاریخ نه تنها یک شرط ضروری برای تداوم بقاء انسان‌ها بر روی کُره زمین که پیش‌شرط زندگی سعادت‌مندانه نیز بوده است. شادمانه زیستن بدون شک یک نوع توانمندی است؛ تواناییِ به تصویر کشیدن نشانه‌های نویدبخش آینده‌ای پُر امید برای خود و دیگران. اشخاص بدبین و مایوس همواره به زندگیِ آینده یا آنچه …

در ادبیات عامیانه، وقتی از «تاب‌آوری» حرف می‌زنیم، ذهن‌مان می‌رود سمت آدم‌های سنگی که هیچ‌چیز تکان‌شان نمی‌دهد اما در روان‌شناسی، تاب‌آوری یعنی تواناییِ «برگشتن به فرم اولیه» بعد از یک فشار شدید؛ درست مثل یک فنر یا چوب بامبو. در ایام جنگ و تنش‌های خبری، قرار نیست بی‌خیال باشیم بلکه قرار است یاد بگیریم …

حفظ و تقویت امید در بحران و روزهای سخت یعنی تواناییِ دیدنِ امکانِ ادامه، معنا و تغییر، حتی زمانی که شرایط بیرونی ناامن، مبهم یا دردناک است.

امید در بحران، خوش‌بینیِ ساده‌لوحانه نیست؛ بلکه یک کنش آگاهانه و درونی است که به فرد یا جامعه کمک می‌کند میان رنجِ اکنون و امکانِ آینده، پلی معنادار بسازد

چون بارها کارهایی که از عهده‌اش برمی‌اومده و خطری هم نداشتن، به‌جاش انجام دادیم و ناخواسته بهش یاد دادیم که منتظر دیگران بمونه. وقتی فرصتِ تلاش، تصمیم‌گیری و حتی اشتباه کردن از کودک گرفته می‌شه، احساس توانمندی درونش شکل نمی‌گیره و یادتون باشه استقلال، نتیجه‌ تمرینه؛ نه تواناییِ ذاتی.

خود‌مدیریتی یعنی تواناییِ کنترل آگاهانه‌ی رفتار، احساسات، افکار و زمان خود به‌گونه‌ای که فرد بتواند به اهدافش برسد، تصمیم‌های منطقی بگیرد و در مسیر ارزش‌هایش بماند.