بند ناف معمولاً بعد از تولد نوزاد دور ریخته می‌شود و در مراکز درمانی به‌عنوان یک زباله بیولوژیک با آن برخورد می‌شود. اما خونی که در آن باقی می‌ماند، سرشار از سلول‌های بنیادی خونساز است؛ سلول‌هایی که توانایی بازسازی سیستم خون و ایمنی بدن را دارند. همین ویژگی سبب شده است که امروز خون بند ناف یکی از سه منبع اصلی تأمین سلول‌های بنیادی برای پیوند مغز استخوان به شمار رود. عزتی در این باره توضیح می‌دهد: «منابع سلول‌های بنیادی خونساز که وارد پروسه درمان می‌شوند، در مجموع سه منبع هستند. یکی خود مغز استخوان است که سلول‌ها مستقیماً از آن خارج می‌شوند و اهداکننده باید در اتاق عمل و با بیهوشی این کار را انجام دهد که یک روش تهاجمی است. بعدها با پیشرفت تکنولوژی، دستگاه‌های آفرزیس (جداسازی) آمدند و به روش موبیلیزاسیون (حرکت‌دهی ملایم ناحیه ناف نوزاد)، سلول‌های بنیادی خونساز از مغز استخوان وارد خون محیطی می‌شوند و با دستگاهی شبیه فرآیند اهدای پلاکت جدا می‌شوند. امروز اصلی‌ترین و رایج‌ترین روش، استفاده از همین سلول‌های خون محیطی است. منبع سوم، سلول‌های بنیادی خونساز خون بند ناف است.»
او با تأکید بر ارزش علمی این منبع می‌گوید: «خون بند ناف منبع بسیار مناسبی برای پیوند سلول‌های بنیادی است، اما چون تعداد سلول‌های آن کم است، جوابگوی وزن یک فرد بزرگسال نیست و بیشتر برای اطفال قابل استفاده است. همین محدودیت است که نباید باعث شود تصور کنیم خون بند ناف می‌تواند جای همه روش‌های دیگر را بگیرد.» …
دانلود از کافه بازار
