توسعه شهری بدون مشارکت مردم و تصمیم‌گیری علمی امکان‌پذیر نیست - حکمرانی هوشمند

 توسعه شهری زمانی می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی شهروندان منجر شود که بر پایه شناخت ظرفیت‌های بومی، مطالعات کارشناسی، مشارکت عمومی و ارزیابی پیامدهای اقتصادی و محیط‌زیستی شکل بگیرد؛ رویکردی که در چارچوب حکمرانی هوشمند، تصمیم‌گیری مبتنی بر داده، شفافیت و استفاده از ظرفیت‌های علمی را به یکی از الزامات مدیریت شهرها تبدیل می‌کند. به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، حسن سجادزاده، عضو هیئت علمی دانشگاه بوعلی‌سینا، در نشست تخصصی ـ رسانه‌ای «شهرهای انسان‌محور، هوشمند و پایدار» که به مناسبت روز جهانی شهرها، با تأکید بر ضرورت فاصله گرفتن از الگوهای یکسان توسعه شهری، معتقد است برنامه‌ریزی برای شهرها باید متناسب با ویژگی‌های اقلیمی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی هر منطقه انجام شود.

وی با بیان اینکه «شهر یک موجود زنده است و دانش‌ها، نگرش‌ها و بینش‌های مختلف در آن حضور دارند»، اظهار کرد: مفاهیمی مانند توسعه پایدار، شهر انسان‌محور و شهر هوشمند، موضوعات کاملاً جدیدی نیستند و شهرسازی در گذشته نیز به مشارکت، پایداری و شهر ایده‌آل توجه داشته است. با این حال، گسترش تفکر ماشینی موجب شد نگاه به شهر به سمت برنامه‌ریزی ماشین‌محور و توسعه کمی تغییر کند؛ رویکردی که می‌تواند زمینه‌ساز سوداگری، زمین‌خواری و شهرفروشی باشد.

این عضو هیئت علمی دانشگاه بوعلی‌سینا با تأکید بر ضرورت شناخت ظرفیت‌های محلی پیش از اجرای پروژه‌های شهری، تصریح کرد: برنامه‌های توسعه نباید بر اساس الگوهای عمومی و بخشنامه‌های یکسان تدوین شوند، بلکه لازم است ابتدا ظرفیت‌ها و اولویت‌های هر شهر شناسایی و ابعاد اقتصادی، اجتماعی و محیط‌زیستی آن بررسی شود.

به اعتقاد وی، توسعه متوازن زمانی محقق می‌شود که برنامه‌ریزی‌ها بر توانایی‌ها و سرمایه‌های موجود هر شهر استوار باشد و تفاوت‌های محله‌ها و مناطق مختلف نیز در تصمیم‌گیری‌ها مورد توجه قرار گیرد.

توسعه شهری؛ نیازمند تصمیم‌گیری علمی و مشارکت دانشگاه‌ها …