جدال چپ و راست بر سر آینده فرانسه | آیا اعتراضات خیابانی معادلات انتخاباتی را تغییر می‌دهند؟ | مکرون، دوگل نیست

در ۲۹ مارس ۱۹۶۸، در اوج اعتراضات چپ‌گرایانه‌ای که فرانسه را فلج کرده بود، شارل دوگل، رئیس‌جمهور فرانسه، سوار پروازی محرمانه شد که او را به یک پایگاه نظامی فرانسه در آلمان می‌برد. فرانسه در آستانۀ فروغلتیدن به هرج‌ومرج بود و رهبر نامدار فرانسوی می‌خواست بداند آیا ارتش همچنان به او وفادار خواهد ماند یا نه.

اوضاع کنونی فرانسه، که خیابان‌هایش اکنون هر روز صحنۀ شورش‌های خشونت‌آمیز است و ناآرامی‌هایش به دیگر کشورهای اروپایی نیز سرایت می‌کنند، شباهت‌های چشمگیری با آن دوران دارد، هرچند تفاوت‌هایی نیز هست.  خبر مرتبط پاریس در لبه پرتگاه؛ فرانسه دیگر بر سرنوشت خود مسلط نیست | دولت رفاه به ایستگاه آخر رسید؟

اقتصادنیوز: دولت فرانسه در تلاش است تا با کاهش بودجه، به سرمایه‌گذاران اطمینان خاطر دهد، اما تا زمان برگزاری انتخابات سال آینده، عملاً در وضعیتی بلاتکلیف به سر می‌برد. همین مسئله موجب نگرانی سرمایه‌گذاران شده است.

کلمنت لیبار، رئیس گروه دانشجویی محافظه‌کار «لا کوکارد اتودیانت» (La Cocarde Étudiante) که برای باز نگه‌داشتن مدارس با چپ‌گرایان مبارزه می‌کند، در ایمیلی به من به یکی از تفاوت‌های امروز با سال ۱۹۶۸ اشاره کرد: نقش اتحادیه‌های کارگری در اعتراضات کمتر از آن موقع است. این امر بازتاب روندی است که طی آن کارگران صنعتی کمتر و کمتر به دنبال ایجاد تغییرات اجتماعی هستند.

بااین‌حال، برخی از عناصر اعتراضات امروز، بخشی جدایی‌ناپذیر از ماهیت فرانسه‌اند. خصلت فرانسوی‌ها می‌تواند انفجاری باشد، به این معنا که فرانسه هر از گاهی تسلیم خشونت گستردۀ خیابانی می‌شود و این خشونت می‌تواند نه‌تنها دولت‌ها، بلکه کل نظام‌های اجتماعی را سرنگون کند.

دوگل هنگام فرود در پایگاه نظامی بادن‌ـ‌بادن به‌شدت ناامید بود. به گفتۀ ژنرال ژاک ماسو، فرماندۀ نیروهای فرانسوی در آلمان، دوگل به او گفته بود: «همه‌چیز ویران شده است، کمونیست‌ها کشور را کاملاً فلج کرده‌اند. دیگر کنترل هیچ چیزی در دستم نیست. می‌خواهم استعفا بدهم.»  …