به گزارش روز نو انتشار ویژهنامهها، ارائه گزارش عملکرد و برجستهسازی دستاوردهایی مانند ثبت جهانی آثار تاریخی از جمله ثبت جهانی مجموعه «قلعه الموت و استحکامات وابسته» در یونسکو، شاید بتواند کارنامهای پررنگ روی کاغذ بسازد، اما واقعیت صنعت گردشگری را نمیتوان تنها با صفحات رنگی و فهرست اقدامات اداری تغییر داد. ثبت جهانی یک اثر، زمانی به دستاورد واقعی برای گردشگری تبدیل میشود که آن اثر دارای زیرساخت، امکانات رفاهی، مسیر دسترسی مناسب، برنامه تبلیغاتی، تور گردشگری و امکان جذب گردشگر باشد درغیراینصورت، اضافه شدن یک نام به فهرست آثار جهانی، لزوما به معنای رونق گردشگری نیست.
منتقدان عملکرد وزارتخانه معتقدند که مشکل اصلی، تشخیص نادرست اولویتهاست؛ وزارتخانهای که در دوسال گذشته، بهجای تمرکز بر گلوگاههای اصلی صنعت از جمله حملونقل، ارتباط با جهان، نظام پرداخت بینالمللی، اینترنت، رزرواسیون و حمایت از فعالان گردشگری، بخش قابلتوجهی از انرژی خود را صرف اقداماتی کرده که اثر آنها در بازار واقعی گردشگری چندان قابلمشاهده نیست.
بحران جنگ نیز آزمونی جدی برای سیاستگذار گردشگری بود؛ آزمونی که بهگفته اردشیر اروجی، با فقدان برنامه مدیریت بحران و حمایت موثر از هتلها، دفاتر گردشگری و نیروهای انسانی همراه شد. حالا پرسش این است که وقتی بدنه گردشگری در حال تحلیل رفتن است، آیا انتشار ویژهنامه و روایت یک کارنامه موفق میتواند جای خالی سیاستگذاری موثر را پر کند؟
نمره ضعیف به عملکرد وزارت گردشگری …
