چه کسی روایت‌گر اخبار جهان است؟

گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد-محمد حسین باقی:  «دایا توشو » زمانی که شغلی را به عنوان «میز ویراستاری» در «پرس تراست آو ایندیا »، که در آن زمان بزرگ‌ترین خبرگزاری هند بود، به دست آورد، هنوز دانشجو بود. اوایل دهه ۱۹۸۰ بود و اتاق خبر در دهلی نو با صدای تق‌تق ماشین‌های «تلکس» که اخبار ارسالی از سراسر جهان را تحویل می‌دادند، زنده و پویا بود.

«گوری شرما»، در گزارشی برای الجزیره نوشت، توشو که در آن زمان در اواسط دهه ۲۰ زندگی‌اش بود، پشت میز کار خود دو جریان کاملاً متفاوت از اخبار بین‌المللی را بررسی می‌کرد. یک جریان از سوی خبرگزاری‌های تثبیت‌شده غربی، از جمله رویترز، می‌آمد.

جریان دیگر از طریق یک شبکه نسبتاً ناشناخته به دست می‌آمد که اتاق‌های خبر در سراسر آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین را به یکدیگر متصل می‌کرد. توشو درباره کار خود با «مجمع خبرگزاری‌های غیرمتعهد » می‌گوید: «ما نوار خبر را بررسی می‌کردیم تا ببینیم ماجرا چیست و از کجا آمده است.

این نوار ممکن بود از هر جایی بیاید؛ فیلیپین، عراق یا سرتاسر آفریقا. کار من این بود که مواردی را انتخاب کنم و سپس آن‌ها را روی سیم‌های ارتباطی "پرس تراست آو ایندیا" ارسال کنیم» .

این دو جریان خبری پنجره‌های متفاوتی را به روی جهان می‌گشودند. یک جریان از سوی خبرگزاری‌های بین‌المللی تثبیت‌شده می‌آمد که عمدتاً در پایتخت‌های غربی مستقر بودند. جریان دیگر تلاشی بود از سوی کشورهایی که مدت‌ها به آن خبرگزاری‌ها وابستگی داشتند تا داستان‌های خودشان را روایت کنند.

توشو با توصیف آن به عنوان یک فرآیند دست‌وپا گیر که در آن نسخه اولیه با دست ویرایش می‌شد و سپس برای ورود به سیستم به یک ماشین‌نویس تحویل داده می‌شد، آن را به عنوان یک آموزش ارزشمند ذکر می کند.

او از خانه‌اش در لندن می‌گوید: «این یک تمرین عملی عالی برای کسی مثل من بود که به اخبار بین‌المللی علاقه زیادی داشت و در حال پیگیری مدرک دکتری در رشته روابط بین‌الملل در دانشگاه جواهر لعل نهرو بود». برای دهه‌ها، معدود خبرگزاری‌های غربی جریان گزارش‌های بین‌المللی را تحت انحصار خود داشتند.

اکنون، کشورهایی که برای استقلال سیاسی خود جنگیده بودند، راه دیگری را امتحان می‌کردند: تبادل مستقیم اخبار با یکدیگر بدون اتکا به لندن، پاریس یا واشنگتن دی‌سی برای روایت داستان‌هایشان. …