فائزه مومنی| بارشهای سیلآسای ۱۲ ساعت گذشته، بار دیگر مازندران را درگیر آبگرفتگی، سقوط درختان، قطعی برق، اختلال در تردد و خسارت به برخی زیرساختها کرد؛ اما سیل اخیر نه یک اتفاق بیسابقه بلکه تکرار یک الگوی آشنا در شمال ایران است؛ الگویی که در آن شدت بارش، شرایط طبیعی منطقه و مداخلات انسانی دست بهدست هم میدهند تا باران، بهجای آنکه تنها یک نعمت باشد، به تهدیدی برای شهرها و روستاها تبدیل شود. از شامگاه دوشنبه ۱۶ شهریور، سامانه بارشی فعال در شمال کشور، مازندران را تحتتأثیر قرار داد. با تشدید بارندگیها در ساعات ابتدایی سهشنبه، بخشهایی از مرکز و شرق استان، بهویژه شهرستانهایی مانند ساری و جویبار، با آبگرفتگی معابر، افزایش سطح رودخانهها و اختلال در رفتوآمد مواجه شدند. در برخی مناطق شدت بارندگی بهحدی بود که شبکه دفع آبهای سطحی، توان انتقال روانآبها را نداشت و خیابانها برای ساعاتی به مسیر جریان آب تبدیل شدند. سقوط درختان بر اثر وزش باد شدید نیز در برخی نقاط، خسارتهایی به همراه داشت و در مناطقی ازجمله جویبار، آسیب به شبکه برق باعث قطع برق تعدادی از مشترکان شد. از سقف خانههای نوساز آب جاری و برخیشان از جا کنده شده بودند. شرایط بهگونهای بود که استانداری مازندران تصمیم گرفت فعالیت ادارات، مراکز آموزشی و دستگاههای اجرایی استان را به استثنای مراکز امدادی و خدماترسان متوقف کند. برخی شعب بانکی نیز به دلیل آبگرفتگی و دشواری ارائه خدمات تعطیل شدند. با این حال اهمیت سیل اخیر تنها در خسارتهای امروز خلاصه نمیشود. پرسش اصلی این است که چرا مازندران با وجود تجربههای متعدد گذشته همچنان در برابر بارشهای شدید آسیبپذیر است؟
استانی که طبیعتاش مستعد سیلاب است …
