رکنا اقتصادی: مسافر که سوار قطار می شود، شاید تنها به مقصد فکر کند؛ اما چند متر جلوتر، پشت شیشه کابین لوکوموتیو، مردی ایستاده که هر لحظه باید آماده نجات جان صدها انسان باشد. او باید ریل را بخواند، خطر را پیش از رسیدن ببیند و در چند ثانیه میان بوق، ترمز و سرنوشت تصمیم بگیرد؛ در حالی که قطار برخلاف یک خودرو، با یک فشار پدال متوقف نمی شود. ابراهیم ولی زاده، لوکوموتیورانی که سال هاست در مسیرهای ریلی کشور کار می کند، روایت مردانی را بازگو می کند که در سکوت و دور از چشم مسافران، با ساعت های طولانی کار، شب های دور از خانواده، برف و سرما و لحظه های مرگ و زندگی دست و پنجه نرم می کنند؛ مردانی که وقتی همه چیز خوب پیش می رود، کمتر کسی نامشان را می داند، اما اگر حادثه ای روی ریل رخ دهد، نخستین کسانی هستند که باید تا آخرین لحظه برای نجات جان انسان ها تلاش کنند.
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش خبرنگار اقتصادی رکنا، برای مسافرانی که روی صندلی قطار نشسته اند، سفر ریلی معمولا با منظره هایی از جنگل، کوه، برف و شهرهایی که از پنجره عبور می کنند معنا پیدا می کند؛ اما چند متر جلوتر، پشت شیشه کابین لوکوموتیو، روایت دیگری در جریان است؛ روایتی از چند ساعت بی خوابی، تمرکز دائمی، ترمزهایی که همیشه نمی توانند قطار را بلافاصله متوقف کنند و لحظه هایی که یک انسان یا حیوان ناگهان روی ریل ظاهر می شود و راننده فقط چند ثانیه برای تصمیم گیری فرصت دارد. لوکوموتیوران باید ساعت ها بدون کوچک ترین غفلت مسیر را زیر نظر داشته باشد؛ در تابستان و زمستان، در روز و شب، در مسیرهای جنگلی و برفی و حتی در شرایطی که بخش زیادی از مردم در خانه های خود هستند. در این شغل، یک اشتباه ممکن است آخرین اشتباه باشد و یک لحظه بی احتیاطی فردی روی ریل می تواند کابین قطار را به صحنه ای تبدیل کند که آثار آن تا سال ها در ذهن راننده باقی بماند.
ابراهیم ولی زاده، لوکوموتیوران ۵۱ ساله ای که سال ها در راه آهن فعالیت کرده و خودش می گوید با وجود تمام سختی ها هنوز عاشق شغلش است، در گفتگو با خبرنگار رکنا، از واقعیت هایی می گوید که مسافران قطار معمولا هیچ وقت نمی بینند؛ از برخوردهای انسانی روی ریل و فریادهای راننده در ثانیه های آخر تا سرمای استخوان سوز مسیرهای شمال، دوری طولانی از خانواده، کار حدود ۳۰۰ ساعت در ماه و دغدغه های معیشتی.
او تاکید دارد مردم باید ریل را هم مانند یک جاده ببینند؛ جاده ای که هر لحظه ممکن است قطاری سنگین با سرعت بالا از آن عبور کند. لوکوموتیورانی؛ شغلی که عشق به آن، سختی هایش را پنهان نمی کند
ولی زاده ۵۱ ساله است و سال هاست پشت فرمان قطار نشسته است. خودش می گوید از ابتدا عاشق این شغل بوده و هنوز هم علاقه اش به لوکوموتیورانی را از دست نداده است؛ اما این علاقه به معنای ساده بودن کار نیست.
در کابین لوکوموتیو، هر لحظه باید هوشیاری حفظ شود. مسیرهای شمالی که فراز و نشیب زیادی دارند، شرایط ویژه ای ایجاد می کنند و به گفته این لوکوموتیوران، یک اشتباه ممکن است اولین و آخرین اشتباه یک راننده باشد. حتی جابه جایی ها و حرکت های داخل ایستگاه نیز نیازمند دقت بالاست و یک خطای کوچک می تواند جان خود راننده یا همکارانش را به خطر بیندازد. …
بازار
