بهقلم؛ مجید فراهانی؛ معاون نظارت و هماهنگی معاونت اجرایی رئیسجمهور
بعضی زخمها تنها بر پیکر یک شهر نمینشینند؛ به حافظه و وجدان یک ملت تبدیل میشوند. میناب امروز برای ما فقط نام شهری در جنوب ایران نیست؛ نام یک اندوه جمعی و یادآور کودکانی است که فرصت زندگی، رویاپردازی و ساختن آینده از آنان گرفته شد.
در بازدید از مزار شهدای دانشآموز میناب و محل وقوع فاجعه در دبستان «شجره طیبه» به همراه معاون اجرایی رئیسجمهور، بار دیگر با عمق این داغ و ابعاد انسانی آن روبهرو شدیم. آنچه در برابر چشم ما قرار داشت صرفاً یک مکان یا مجموعهای از مزارها نبود؛ تصویری از آیندههایی بود که ناتمام ماندند، خانوادههایی که داغدار شدند و شهری که زخمی عمیق بر حافظه تاریخی آن نشسته است.
در برابر چنین مصیبتی، همدردی و ابراز تأسف هرچند ضروری و انسانی است اما کافی نیست. پرسش مهم این است که ما بهعنوان مسئولان و مدیران کشور چه مسئولیتی در قبال این شهر و مردمانش داریم؟ چگونه میتوانیم از دل این اندوه بزرگ، ارادهای جمعی برای ساختن آیندهای بهتر پدید آوریم؟
به باور من باید سوگ میناب را به جنبش سازندگی تبدیل کنیم؛ جنبشی که نقطه آغاز آن احترام به جانباختگان و التیام زخم خانوادههای داغدار باشد و افق آن، توسعه پایدار و ارتقای کیفیت زندگی مردم میناب.
میناب نباید تنها با حادثهای تلخ در حافظه عمومی شناخته شود. این شهر ظرفیتهای انسانی، تاریخی، فرهنگی، کشاورزی و اقتصادی ارزشمندی دارد. مردم میناب شایسته آن هستند که از فرصتهای توسعه، زیرساختهای مناسب، خدمات عمومی باکیفیت و آیندهای امیدوارکننده برخوردار باشند.
در این راستا مصوبه هیأت وزیران در شهریورماه گذشته درخصوص تشکیل ستاد توسعه میناب با یاد شهدای مظلوم شهر با حضور ۲۲ دستگاه اجرایی، گام مهمی برای تبدیل این ایده به واقعیت بهشمار میرود. اقدامی که با پیگیری مستمر هفتگی، گام مهمی برای عبور از اقدامات مقطعی و نمادین و حرکت به سمت یک برنامه جامع و قابل سنجش بهشمار میرود. برنامهای که در آن توسعه زیرساختهای آموزشی و درمانی، بهبود شبکه آب و فاضلاب، توسعه راهها و حملونقل، تقویت زیرساختهای شهری، ایجاد فرصتهای اشتغال و حمایت از ظرفیتهای … …


دانلود از کافه بازار























































































































































