یک استعاره رایج برای تغییرات آبوهوایی، «قورباغه در آب جوش» است؛ این ایده که ما آنقدر آرام پخته میشویم که تا دیر نشود، متوجه نمیشویم. اما در واقعیت، اگر انسانها همان قورباغه باشند، نهتنها زندهزنده پخته میشوند و درد آن را نیز حس نمیکنند، بلکه دستشان را از داخل دیگ بیرون میآورند تا شعله زیر آن را تندتر کنند. برنامه محیطزیست سازمان ملل متحد هفته گذشته گزارشی منتشر کرد که نشان میدهد تلاشهای جهان برای مهار گرمایش زمین و محدود کردن آن به 1.5درجه سلسیوس (2.7درجه فارنهایت) بالاتر از سطح پیش از انقلاب صنعتی، عملا به بنبست رسیده است. این هدف که در توافق پاریس در سال2015 بهعنوان یکی از مهمترین اهداف اقلیمی تعیین شد، با ادامه روند فزاینده انتشار کربن، بیش از پیش از دسترس خارج شده و اکنون به نظر میرسد تحقق آن دیگر امکانپذیر نباشد.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
میانگین بلندمدت گرمایش زمین اکنون به ۱.۳درجه رسیده و سرعت افزایش آن نیز در دهه گذشته بیشتر شده است. حتی ممکن است بهزودی برای مدتی از سقف بالاتر تعیینشده در توافق پاریس، یعنی ۲درجه عبور کنیم؛ آن هم تحت تاثیر چیزی که به قویترین پدیده اِلنینیو در تاریخ معاصر تبدیل خواهد شد. گزارش سازمان ملل برآورد میکند که جهان، در بهترین حالت، در مسیری قرار دارد که به گرمایش ۱.۸درجهای منتهی میشود و در بلندمدت، به احتمال زیاد با افزایش دمای ۲.۶درجهای مواجه میشود. این گزارش هشدار میدهد که برای جلوگیری از بدترین پیامدهای گرمایش زمین، اکنون باید بخش بزرگی از کربن منتشرشده را به شیوهای از جو خارج کرد. با این حال، هدف ۱.۵درجه از ابتدا نیز عددی تصادفی نبود. این دما، مرزی است که در آن برخی از حساسترین نقاط بازگشتناپذیر اقلیمی زمین، از جمله نابودی صخرههای مرجانی، فروریختن یخهای گرینلند و غرب قطب جنوب و ذوب دائمی یخهای بورئال، در معرض خطر فعالشدن قرار میگیرند.
هنگامی که این نقاط از آستانههای تعیینشده عبور کنند، حلقههای بازخوردی شکل میگیرد که سایر نظامهای جهانی را نیز تحت تاثیر قرار میدهد، روند گرمایش زمین را سرعت میبخشد و محیطزیست را به شیوههایی تغییر میدهد که پیامدهای مستقیم و زیانباری برای انسان خواهد داشت. برآورد سازمان ملی اقیانوسها و جو آمریکا (NOAA) نشان میدهد که تنها صخرههای مرجانی سالانه ۳.۴میلیارد دلار ارزش اقتصادی ایجاد میکنند و معاش یکمیلیارد نفر را تامین میکنند. ذوب دائمی یخها نیز باعث آزاد شدن متان میشود؛ گازی گلخانهای که قدرت گرمایش آن ۲۸برابر دیاکسید کربن است. از سوی دیگر، ذوب تودههای یخی به افزایش سریعتر سطح آب دریاها منجر میشود.
این تغییرات حتی در صورتی که بتوانیم به هر طریق، سراسر جهان را با ماشینهای عظیم جذب کربن از هوا بپوشانیم، همچنان پایدار خواهند ماند؛ فناوری که هنوز فاصله زیادی با تسلط کامل بر آن داریم. هرچه دما افزایش یابد، شمار بیشتری از سیستمهای حیاتی زمین در معرض تهدید قرار میگیرد. …
