بخش غربی بمو، بهویژه، سالها محل کشمکش میان «سازمان حفاظت محیطزیست» و سایر دستگاهها و نهادهای دولتی بوده است؛ از واگذاری اراضی برای احداث شهر جدید صدرا در دهه هفتاد گرفته تا آزادسازی «موقوفات حاجی زالی» در سال ۱۴۰۲، به وسعت بیش از دو هزار هکتار.
اگر به این روند از منظر عملکرد سازمان حفاظت محیطزیست نگاه کنیم، به نظر میرسد این سازمان در مواجهه با واگذاریهای اراضی بمو، در طول سالهای گذشته دو رویکرد متفاوت را دنبال کرده است: نخست، بهرهگیری از این واگذاریها برای تأمین منافع و نیازهای درونسازمانی و دوم، استفاده از ظرفیت چانهزنی پیرامون این اراضی برای کسب امتیازات حفاظتی در سایر مناطق.
بررسی رویکرد نخست و چگونگی بازتوزیع منافع حاصل از این واگذاریها در ساختار سازمان، موضوع این یادداشت نیست. اما رویکرد دوم، بهدلیل ظرفیت آن برای ارتقای وضعیت حفاظتی مناطق ارزشمند استان، شایسته توجه و البته ارزیابی دقیقتری است.
از این منظر، آزادسازی اراضی موقوفات حاجی زالی در سال ۱۴۰۲، در ازای ارتقای جایگاه حفاظتی مناطق «کوه هوا» و «تنگ سرخ»، اقدامی قابل دفاع به نظر میرسد. بخش قابلتوجهی از اراضی مورد واگذاری، پیشتر دستخوش ساختوساز شده و بخشهایی از ارزشهای طبیعی و حفاظتی خود را از دست داده بودند. در چنین شرایطی، استفاده از ظرفیت حقوقی و اداری این اراضی برای کسب امتیازاتی نظیر ارتقای کوه هوا به پناهگاه حیاتوحش و تنگ سرخ به منطقه حفاظتشده، آن هم در شرایطی که این تصمیمات با مقاومتهایی در داخل مجموعه دستگاههای دولتی مواجه بودهاند، اقدامی هوشمندانه و قابل دفاع است. بهویژه … …


دانلود از کافه بازار










































































































































