تا روز جمعه، ایالات متحده شش ماه است که در جنگ علیه ایران است و هیچ پایانی در چشمانداز و پیش رو نیست. کاخ سفید میگوید که پس از فروپاشی آتشبس همیشه متزلزل ماه گذشته، حتی حاضر به مذاکره با ایران هم نیست.
باتلاق ترامپ در ایران یکی از شرمآورترین اقدامات دوران ریاست جمهوری اوست. او در چیزی که مغرورانه تصور میکرد پیروزی آسانی خواهد بود، شکست خورده - و ایران را از نظر راهبردی قویتر و جهان را در وضعیت بدتری نسبت به زمانی که شروع کرد، رها کرده است. چیزی که ماجرا را دوچندان غمانگیزتر میکند این است که چقدر از این فاجعه پیشبینیپذیر بود. در قلب شکست ترامپ، بیتوجهی کامل به معقول بودن و عواقب احتمالی «گشت و گذار کوچکی» بود که تصمیم به شروع آن گرفت.
رئیس جمهوری آمریکا در ابتدا جنگ را به عنوان راهی برای تغییر رژیم، با استفاده از بمباران برای غیرفعال کردن ظرفیت نظامی ایران و تشویق مردم ایران به قیام و سرنگونی حکومت، مطرح کرد. اما همانطور که رابرت پیپ، استاد علوم سیاسی دانشگاه شیکاگو، اشاره کرده، این هدف از همان ابتدا محکوم به شکست بود. پیپ در ماه مارس گفت: «ترامپ در برابر سنگینی تاریخ قرار داشت. من از زمان جنگ جهانی اول، تمام کارزارهای هوایی را مطالعه کردهام و در تمام این مدت، بیش از ۱۰۰ سال، قدرت هوایی به تنهایی - بدون نیروی زمینی - هرگز رژیمی را سرنگون نکرده است.»
از جمله دلایل دیگر، بمبارانها به مردم محلی آسیب میرساند و آنها را علیه کشوری که به سرزمین شام حمله و تجاوز کرده است، میشوراند، حتی زمانی که آنها با دولت خودشان مخالف باشند.
جای شگفتی نیست که ترامپ به یک دستاورد تاریخی دست نیافت. دستگاه امنیت ملی ایران انعطافپذیری خود را ثابت کرد؛ مردم آن به طور گسترده علیه دولت شورش نکردند. بنا به گزارشها، برخی از بخشهای جامعه ایران که در ابتدا طرفدار بمباران ایالات متحده بودند، پس از تجربه وحشیگری و فقدان هر گونه برنامه قابل فهم از سوی ایالات متحده، نظرشان علیه جنگ تغییر کرد و حکومت ایران اکنون نسبت به قبل از جنگ، تندروتر شده است.
مزایای ژئواستراتژیک ایران - استفاده از کنترل تنگه هرمز برای سرکوب ترافیک دریایی، افزایش قیمت نفت و آسیب رساندن به اقتصاد جهانی - در بین کارشناسانی که منطقه را رصد میکردند، کاملاً قابل درک بود. ترامپ این نگرانی را نادیده گرفت، حتی زمانی که مقامات خودش آن را مطرح کردند.
در عوض، رئیس جمهوری آمریکا تصور میکرد مانند مدیریت سیاست داخلی و دیپلماسی، میتواند از هر مانعی عبور کند. او اشتباه میکرد. ایران اکنون در موقعیت خوبی برای افزایش کنترل خود بر این بخش حیاتی از ترافیک دریایی جهانی و سود بردن بالقوه از آن قرار دارد. قدرت جدید تهران بر این آبراه، موقعیت مذاکرهای بسیار قوی را در هر گونه مذاکره برای پایان دادن به جنگ به آن میدهد.
پرهیز ترامپ از اندیشیدن به چگونگی واکنش دولت و مردم ایران به جنگ، او را به این مخمصه انداخت. اکنون ناتوانی او در همدلی با مردم آمریکا، به گرفتار ماندن در این مخمصه کمک میکند - و او را به سمت فاجعه سیاسی سوق میدهد.
در ماه مه، ترامپ به خبرنگاری اعتراف کرد که هنگام مذاکره با ایران، «من به وضعیت مالی آمریکاییها فکر نمیکنم. من به هیچ کس فکر نمیکنم.» مردم این بیتفاوتی ملایم را احساس کردهاند - و این به توضیح اینکه چرا او به پایینترین میزان محبوبیت در دوران ریاست جمهوری خود رسیده است، کمک میکند، که بخشی از آن به دلیل خشم از نگرانیهای مربوط به هزینههای زندگی است.
ترامپ همچنین بخشی از پایگاه خود را که وقتی قول داد «جنگهای جدیدی را آغاز نکند» به او اعتقاد داشتند، خشمگین کرده و باعث شده است بخشی از جنبش MAGA به رهبری تاکر کارلسون حزب جمهوریخواه را سرزنش و حتی برای یک حزب ثالث تبلیغ کند. دموکراتها با نزدیک شدن به انتخابات میاندورهای، از جنگ شکستخورده در ایران به عنوان چماقی علیه جمهوریخواهان آسیبپذیر استفاده میکنند.
ترامپ در دوره دوم ریاست جمهوری خود به ماجراجویی در سیاست خارجی روی آورده تا حدودی به این دلیل که در مقایسه با کار سختتر قانونگذاری، انجام تغییرات بزرگ در سیاست با موانع نهادی کمتر برای او آسانتر است. دقیقاً به همین دلیل، ترامپ همچنین آزادی بسیار بیشتری برای آسیب رساندن به جهان و ایجاد آشفتگیهایی دارد که نمیتواند از آنها بیرون بیاید.
