پژوهشگران از اکتبر ۲۰۲۱ تا ژوئن ۲۰۲۳، هر دو هفته یکبار در «وادی سعیر» و «ذخیرهگاه طبیعی الکنوب» پایش انجام دادند. در هر یک از این دو منطقه، یک آشیانه فعال شناسایی شد که در هرکدام یک جوجه وجود داشت و جوجهها حلقهگذاری شدند.
پوشش زمین در هر دو منطقه لانهسازی عمدتاً از علفزارهای باز تشکیل شده بود. میزان مزاحمت انسانی در «وادی سعیر» بهمراتب بیشتر و عمدتاً ناشی از وجود اراضی تغییریافته بهدست انسان در اطراف آن بود.
بااینحال، هر دو تلاش برای زادآوری در نهایت شکست خوردند. جوجه آشیانه سال ۲۰۲۲ بهطور غیرقانونی از لانه برداشته شد و جوجهای که در سال ۲۰۲۳ پرواز از لانه را آغاز کرده بود، بر اثر برقگرفتگی تلف شد. عملیات میدانی در سالهای ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ بهدلیل بیثباتی منطقهای متوقف شد.
نویسندگان در این مقاله، بومشناسی لانهسازی، ترکیب طعمهها، تهدیدها و پیامدهای حفاظتی این یافتهها را بررسی کردهاند و بر ضرورت فوری حفاظت از محلهای لانهسازی و کاهش خطرات ناشی از فعالیتهای انسانی برای تداوم حضور عقاب طلایی در «کرانه باختری» تأکید میکنند. بازگشت عقاب طلایی پس از چهار دهه
عقاب طلایی یکی از پرندگان شکاری نیمکره شمالی است و بهطور معمول در چشماندازهای کوهستانی، مناطق باز و صخرههای سنگی زندگی میکند. پراکنش این گونه «آمریکای شمالی»، «اروپا»، «شمال آفریقا» و بخش بزرگی از «آسیا» را دربرمیگیرد و جمعیتهای آن در حوزه «مدیترانه» و «خاورمیانه» پراکنده و تکهتکه هستند.
عقابهای طلایی معمولاً روی صخرهها و در مناطق دورافتاده زادآوری میکنند و برای لانهسازی موفق به کمترین میزان مزاحمت انسانی و منابع غذایی فراوان نیاز دارند. رژیم غذایی آنها معمولاً شامل پستانداران و پرندگان با جثه متوسط است. …
