روز ۲۵ آبان ماه سال ۱۳۵۹، سوسنگرد زیر آتش توپ و خمپاره نیروهای عراقی قرار داشت. دشمن که از روز گذشته شهر را کاملاً محاصره و نیروهای خود را در اطراف شهر مستقر کرده بود، اولین حمله خود را صبح زود، از سمت جاده هویزه شروع کرد.
در نبردهای کوچه به کوچه، برادران با پنج تانک عراقی، درگیر شدند که پس از انهدام سه تانک، حمله متوقف شد و مجدداً تانکهای عراقی از بیرون شهر به اجرای آتش پرداختند.
نیروهای دشمن از سمت بستان (شمال غربی شهر) در دو کیلومتری مستقرشده بودند. از سمت شمال، ۱۵ تانک در آستانه شهر، به کوبیدن مواضع مدافعان مشغول بودند و جنگ تانک و تن به شدت جریان داشت.
از طرف حمیدیه (شرق سوسنگرد) نیز دروازه شهر در اختیار نیروهای دشمن بود و نیروهای خودی از ابتدای شهر بهطرف ساختمانهای داخل شهر عقبنشینی کرده بودند.
اگر تا ساعت ۹ صبح کمک قطعی نمیرسید، سوسنگرد سقوط میکرد و همه قتلعام میشدند. ساعت ۹ صبح، یک افسر ژاندارمری از سوسنگرد اطلاع داد که نیروهای عراقی وارد شهر شده، خیابان به خیابان جلو میآیند و چند خیابان را در اختیاردارند.
حدود ۲۰۰ نفر در شهر مقاومت میکردند، درحالیکه تعداد بسیاری شهید و زخمی شده بودند؛ احتیاج به کمک زیادی بود. دیوار فولادینی از تانکهای دشمن، اطراف سوسنگرد را در محاصره داشت.» 1
در این میان تلاش نیروهای خودی اعم از ارتش، سپاه و نیروهای مردمی و بویژه گروه جنگهای نامنظم شهید چمران برای حرکت به سمت سوسنگرد و کمک به نیروهای مدافع داخل شهر و شکستن محاصره این شهر، صحنههای زیبا و بی بدیلی را رقم زده است که به مناسبت 26 آبان ماه؛ سالروز شکست حصر سوسنگرد به فرمان امام خمینی (ره)، در قالب روایتهای برخی از رزمندگان حاضر در صحنه عملیات، باز روایی میشود.
روایت حسین حسین نیای رحیمی (حسین خیاط): …


دانلود از کافه بازار









































































