اقتصاد «دست روی دست گذاشتن» | هزینه حذف سیاست‌های ناکارآمد بیشتر از هزینه بقای آنهاست | اقتصاد چگونه سکوت و انتظار را توضیح می‌دهد؟

امروز می‌خواهم استدلال کنم که علم اقتصاد می‌تواند به ما در درک هیچ کاری نکردن نیز کمک کند. می‌توانیم از همان ابزارهایی که برای توضیح چرایی انجام اقدامات خاص از سوی افراد به کار می‌بریم، برای توضیح چرایی دست روی دست گذاشتن آنها نیز استفاده کنیم. در واقع، این رویکرد می‌تواند به ما کمک کند برخی مشاهدات را که در غیر این صورت عجیب و نامفهوم به نظر می‌رسند، درک کنیم. آن هزینه‌های ثابت دردسرساز

بسیاری از تصمیمات اقتصادی مستلزم پرداخت نوعی هزینه ثابت برگشت‌ناپذیر هستند. نقل‌مکان از جایی به جای دیگر، هم از نظر هزینه‌های پولی مربوط به جابه‌جایی و هم از حیث هزینه فرصت دور شدن از خانواده و دوستان، مستلزم تحمل هزینه‌های ثابت قابل‌توجهی است. بازگشت به محل قبلی به شما امکان می‌دهد بخشی از آن هزینه را جبران کنید (زیرا از مزیت نزدیک‌تر بودن به خانواده و دوستان برخوردار می‌شوید)، اما این کار مستلزم پرداخت هزینه‌های پولی جدیدی است. شما نمی‌توانید هزینه اولیه را بازیابی کنید. همین مساله درباره احداث یک کارخانه نیز صدق می‌کند. هنگامی که شرکتی تصمیم می‌گیرد کارخانه‌ای احداث کند یا از این کار صرف‌نظر کند، با هزینه ثابت قابل‌توجهی روبه‌رو است. برای مثال، خود عملیات ساخت‌وساز هزینه‌بر است و باید پیش از آغاز هرگونه تولید پرداخت شود. اگر شرکت تصمیم بگیرد کارخانه را تعطیل کند، ممکن است نتواند خریداری برای آن پیدا کند. حتی اگر خریداری هم پیدا شود، بعید است بتواند هزینه احداث کارخانه را به‌طور کامل بازیابی کند؛ زیرا کارخانه برای کاربرد خاصی ساخته شده که احتمالا با کاربرد موردنظر خریدار جدید متفاوت است. …