وضعیت در تهران نگرانکنندهتر است. برآوردهای منتشرشده نشان میدهد حدود ۵۷ درصد هزینههای زندگی خانوارهای تهرانی به مسکن اختصاص دارد. به بیان دیگر، بخش بزرگی از منابع مالی خانوار پیش از تأمین سایر نیازهای ضروری، صرف تأمین سرپناه میشود. البته باید توجه داشت که رقم ۵۷ درصد تهران و رقم ۴۱.۷ درصد کشوری در گزارشهای مختلف با تعاریف آماری و ترکیب هزینهای متفاوتی ارائه شدهاند و نباید آنها را هممبنا تلقی کرد.
این ارقام یک نگاه از تغییر ساختار اقتصادی خانوار ایرانی ارائه میکنند که هزینه تأمین سرپناه، سهم بسیاری از منابع مالی خانواده را به خودش اختصاص داده است.مسکن در اقتصاد خانوار جایگاهی متفاوت با بسیاری از کالاها و خدمات دارد. خانواده میتواند خرید برخی کالاها را به تعویق بیندازد، مثلا از خیر تفریح کردن بگذرد. بسیاری از هزینهها را هم میتواند غیرضروری تشخیص بدهد و از کنارشان بگذرد. اما تأمین سرپناه ضرورتی دائمی و اجتنابناپذیر است. همین ویژگی باعث شده افزایش هزینه مسکن، تاثیر بسیار زیادی بر سایر ابعاد زندگی اقتصادی و اجتماعی مردم داشته باشد.
چون براساس این آمارها بیش از نیمی از هزینههای زندگی یک خانوار تهرانی به مسکن اختصاص پیدا میکند. بنابراین امکان برنامهریزی برای سایر نیازهایشان چه بخواهد چه نخواهد، محدود میشود. سهم خوراک، آموزش، درمان، حملونقل، پوشاک و فعالیتهای فرهنگی همگی تحت فشار قرار میگیرد و پسانداز خانوار هم به این ترتیب از بین میرود. طبیعی است که در چنین شرایطی، خانوادهها برای حفظ محل سکونت خود ناچار به کاهش کیفیت سایر بخشهای زندگی هستند. این وضعیت بهتدریج الگوی مصرف جامعه را تغییر میدهد و زمینه گسترش محرومیتهای پنهان را فراهم … …


دانلود از کافه بازار










































































































































