در حالی که فضای عمومی کشور همچنان تحت تأثیر وقایع سیاسی و اقتصادی ماههای اخیر قرار دارد، نهاد دانشگاه بار دیگر به کانون اصلی تنشها و برخوردهای انضباطی تبدیل شده است. ابلاغ حکم اخراج قطعی رضا دالمن، دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه صنعتی شریف و صدور احکام مشابه برای دانشجویان دانشگاه بهشتی، تهران و امیرکبیر، نشاندهنده ورود نظام آموزشی به فازی جدید از برخورد با کنشگریهای دانشجویی است. برای کشف روشنتر از آنچه این روزها در دانشگاهها در جریان است، باید به بررسی ابعاد مختلف این احکام، تضاد روایتهای رسمی با تجربههای زیسته دانشجویان و بازخوانی پروندههایی بپردازیم که مرز میان اعتراض نمادین و تخلف انضباطی را به چالش کشیدهاند.
قرائت دانشگاه از «اخلال در نظم» و «توهین به مقدسات»
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روزنامه شریف، معاونت دانشجویی دانشگاه صنعتی شریف در اطلاعیهای رسمی، جزئیات حکم اخراج یکی از دانشجویان دانشکده کامپیوتر را تشریح کرد. در این اطلاعیه آمده است: «موارد تخلف انضباطی واصله به دبیرخانه شورای انضباطی دانشگاه، مطابق ضوابط بررسی و فارغ از فضاسازی رسانهای و منطبق بر ضوابط، مراحل خود را با رعایت انصاف و به دور از شتابزدگی طی مینماید. در همین راستا اتهامات انتسابی آقای ر. د، دانشجوی سابق مقطع کارشناسی ارشد رشته مهندسی کامپیوتر بررسی و فرایند آن پس از تایید حکم صادره توسط شورای تجدیدنظر دانشگاه توسط شورای مرکزی انضباطی سازمان امور دانشجویان وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، به اتمام رسید.»
صدور احکام قطعی اخراج و محرومیت از تحصیل، فراتر از یک تنبیه انضباطی، به معنای پایان زندگی حرفهای نخبگان و تبدیل فضای پویای دانشگاه به محیطی سرشار از خودسانسوری و تعلیق است …
