با این حال، تحلیل دقیق رفتار سیاسی وی نشان میدهد که جایگاه او نه در قامت یک مذاکرهکننده رسمی، بلکه در نقش یک بازیگر «مانعساز» تعریف میشود که با بهرهگیری از ابزارهای رسانهای و فشار سیاسی، روایتهای حاکم بر فضای عمومی را هدایت میکند. خودِ وی در اظهاراتی، نقش خویش را به «نقش میت» تشبیه کرده است؛ اما واقعیتِ کنشگری او نشان میدهد که وزن سیاسیاش فراتر از یک نظارهگر ساده بوده و مستقیماً بر ادراک عمومی و مسیر دیپلماسی کشور اثرگذار است. ۱. مواضع نبویان: از تقابل تا انسداد راهبردی
نبویان با صراحت اعلام کرده است که «ورود به هرگونه مذاکره با آمریکا، خسارت محض است». این دیدگاه، فراتر از یک نقد سیاسی، یک استراتژی انسداد است. او با تقلیل مسئله هستهای به یک «خطای راهبردی» و اصرار بر عدم خروج از خطوط قرمزِ ایستا، عملاً هرگونه امکان انعطاف یا دادوستد دیپلماتیک را که لازمه ذاتیِ رسیدن به توافق است، از میان میبرد.
نقدِ غیرمستند او نسبت به تفاهمنامههای بینالمللی و درخواست برای حذف «اصحاب برجام» از تیم مذاکراتی، نشان از سیاسیکردنِ فرآیندِ تخصصیِ مذاکرات دارد؛ رویکردی که هدف آن نه تقویت منافع ملی، بلکه حذف جریانهای معتدل و یکدستسازیِ پرهزینه در تیم مذاکرهکننده است. ۲. سازوکارهای نبویان در جلوگیری از موفقیت مذاکرات …


دانلود از کافه بازار










































































































































