بازار
ناکامی مذاکرات کوشنر و ویتکاف در پرونده‌های غزه، ایران و اوکراین ناشی از نگاه معامله‌محور ترامپ و فرستادگانش است. آنان تصور می‌کنند پیشنهادهای مالی و اقتصادی می‌تواند اختلاف‌ها را حل کند، اما امنیت ملی، حاکمیت، هویت و حق تعیین سرنوشت برای طرف‌های درگیر اهمیت بنیادی‌تری دارد.
استفان والت-فارن پالیسی| جرد کوشنر، داماد دونالد ترامپ و استیو ویتکاف، دوست قدیمی و شریک بازی گلف رئیس‌جمهور آمریکا، دو فرستاده غیررسمی کاخ سفید برای مذاکره درباره بحران‌های مهم بین‌المللی هستند. ترامپ این دو نفر را برای پیگیری توافق‌هایی درباره اوکراین، غزه و ایران انتخاب کرده است؛ بی‌آنکه ظاهراً فرایند گسترده‌ای برای ارزیابی تخصص دیپلماتیک و تجربه آنها طی شده باشد.
با این حال، حتی اگر فرض کنیم هدف آنها واقعاً پیشبرد منافع آمریکا و دستیابی به توافق‌های پایدار بوده است، نتیجه عملکردشان پرسشی جدی ایجاد می‌کند: چرا این همه مذاکره به دستاوردی ملموس منجر نشده است؟
پاسخ را نباید فقط در ضعف مهارت‌های مذاکره یا پیچیدگی بحران‌ها جست‌وجو کرد. به باور او، مشکل عمیق‌تر است: ترامپ و فرستادگانش جهان سیاست را با ذهنیت معامله‌گران املاک و مستغلات می‌بینند و تصور می‌کنند تقریباً هر اختلافی را می‌توان با پیشنهاد مالی مناسب حل کرد.
سه بحران، سه ناکامی
در غزه، توافقی که به‌عنوان طرح صلح معرفی شد، نتوانسته به پایان واقعی خشونت منجر شود. اسرائیل همچنان حملات خود را ادامه می‌دهد، کنترل سرزمینی‌اش را گسترش می‌دهد و محدودیت‌هایی بر ورود کمک‌های بشردوستانه اعمال می‌کند. همزمان، خشونت شهرک‌نشینان علیه فلسطینیان در کرانه باختری نیز ادامه دارد.
ممکن است اساساً هدف اصلی کوشنر و ویتکاف برقراری صلح پایدار نبوده باشد. هر دو از حامیان جدی اسرائیل هستند و احتمالاً تمایلی کمتر از دولت جو بایدن به اعمال فشار واقعی بر تل‌آویو داشته‌اند؛ دولتی که خود نیز به دلیل محدودیت فشار بر اسرائیل مورد انتقاد قرار می‌گرفت. …
