به گزارش جماران، او هشدار داد که نباید فشار و دشواری اقتصادی را با «تسلیم راهبردی» تهران یکی دانست. به اعتقاد سیترینوویچ، اگر دولت آمریکا تصور کند افزایش فشارها در نهایت ایران را ناچار به پذیرش شروط واشینگتن خواهد کرد، ممکن است بهزودی با محدودیتهای این محاسبه مواجه شود.
این تحلیلگر مسائل ایران معتقد است تهران همچنان توانایی قابلتوجهی برای تحمیل هزینههای نظامی و اقتصادی به منافع آمریکا و متحدانش در خلیج فارس دارد و در مقاطع مختلف نشان داده است که در برابر فشار فزاینده، الزاماً به انفعال روی نمیآورد و میتواند مسیر تشدید تنش را انتخاب کند.
سیترینوویچ در عین حال احتمال دیگری را نیز مطرح کرده است؛ اینکه سخنان ترامپ درباره ضعف اقتصاد ایران، بخشی از زمینهسازی سیاسی برای ورود به مذاکرات و نمایش مذاکره از «موضع قدرت» باشد. به گفته او، در چنین شرایطی همچنان امکان ایجاد روزنهای برای دیپلماسی وجود دارد.
او میگوید تهران به دستیابی به یک راهحل دیپلماتیک تمایل دارد، اما حاضر نیست توافقی را بر مبنای تسلیم بپذیرد. از نگاه سیترینوویچ، هر توافق احتمالی باید بخشی از مطالبات ایران، از جمله خواسته تهران برای داشتن نقش در ترتیبات آینده مربوط به تنگه هرمز را نیز در نظر بگیرد.
این پژوهشگر در پایان هشدار داد که خطر اصلی زمانی شکل میگیرد که واشنگتن روایت سیاسی خود درباره «ایران در آستانه فروپاشی» را با واقعیت میدانی اشتباه بگیرد. به باور او، ایران اگرچه آسیب دیده و تحت فشار سنگینی قرار دارد، اما شکست نخورده و همچنان انگیزه و توانایی نمایش قدرت نظامی خود را حفظ کرده است.
سیترینوویچ نتیجه میگیرد که سیاستگذاری بر پایه فرض «ایرانِ در حال فروپاشی و آمریکای پیروز» میتواند بسیار پرریسک باشد و نادیده گرفتن فاصله میان این روایت و واقعیتهای میدانی خلیج فارس، احتمال یک رویارویی پرهزینه را افزایش دهد.
