این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
علی خورسندی رئیس مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی / در این نگاه، معیار اصلی ارزیابی، نه صرفاً آنچه دانشگاه در اختیار دارد، بلکه آن چیزی است که دانشگاه پدید میآورد؛ از کیفیت یادگیری دانشجویان و میزان رضایت آنان گرفته تا رضایت کارفرمایان، اعتبار اجتماعی دانشگاه و آثار اجتماعی و اقتصادی آن. از این منظر، نسبت میان اعتبارسنجی و اعتباربخشی نیز معنای روشنتری پیدا میکند. اگرچه درباره نسبت این دو مفهوم دیدگاههای متفاوتی وجود دارد، اما تلقی رایج در ادبیات تخصصی آن است که «اعتبارسنجی» بخشی از فرآیندی است که در نهایت به «اعتباربخشی» میانجامد. با وجود این، یکی از برداشتهای رایج در ایران، فروکاستن اعتبارسنجی به ابزاری برای کنترل و نظارت دولت است؛ برداشتی که بیش از آنکه با فلسفه اعتبارسنجی سازگار باشد، آن را به یک فرآیند اداری تقلیل میدهد، حال آنکه فلسفه اعتبارسنجی در تجربههای موفق جهانی، تضمین و بهبود مستمر کیفیت است، نه صرفاً اعمال نظارت.
اعتبارسنجی؛ از نظارت اداری تا تضمین کیفیت
همین تفاوت نگرش، در جایگاه نهادهای اعتباربخشی نیز خود را نشان میدهد. در ایران معمولاً این تصور وجود دارد که معتبرترین مرجع اعتباربخشی، نهادهای دولتی هستند، در حالی که در بسیاری از نظامهای آموزش عالی جهان، معتبرترین نهادهای اعتباربخشی، نهادهای غیردولتی و مستقلاند؛ نهادهایی که اعتبار حرفهای خود را از استقلال و تخصص کسب میکنند. از همین رو، در بسیاری از کشورها، اعتبارسنجی بر پایه الگوهای ترکیبی یا هیبریدی انجام میشود و دولت، اگرچه یکی از بازیگران این عرصه است، اما نقش انحصاری یا تعیینکننده ندارد. در چنین ساختاری، ارزیابی همتا
(Peer Review) و ارزیابی دانشگاهها و مؤسسات همتراز، متعارفترین و پذیرفتهشدهترین شیوه اعتبارسنجی محسوب میشود.
خروجیهای دانشگاه معیار اصلی سنجش کیفیت است …


دانلود از کافه بازار

















































