در تصورات کودکی برایم عجیب بود که چرا دولتها با چنین کاری مردم فقیر خود را نجات نمیدهند و این خدمت را از آنها دریغ میکنند؟! اگر دولت میتواند پول تولید کند، چرا با چاپ پول فقر را از بین نمیبرد؟ امروز میدانم که آن کشمکش ذهنی کودکیام، یکی از بنیادیترین پرسشهای علم اقتصاد است.
اساتید اقتصاد با یک مثال به این پرسش پاسخ میدهند. فرض کنید در یک روستا ۱۰۰ نفر زندگی میکنند و مجموعاً ۱۰۰ قرص نان برای فروش وجود دارد. هر نفر بهطور متوسط یک واحد پول دارد و قیمت هر قرص نان یک واحد پول است. فرض کنید دولت تصمیم میگیرد برای کمک به مردم، پول بیشتری چاپ کند و به هر نفر یک واحد پول دیگر بدهد. چه اتفاقی میافتد؟ تعداد مردم همان ۱۰۰ نفر است. تعداد نانها هم همچنان ۱۰۰ قرص است. اما پولی که مردم در اختیار دارند دو برابر شده و حالا قدرت خرید بیشتری دارند و برای خرید همان تعداد نان رقابت میکنند. نانوا مجبور است با افزایش تقاضا، قیمت نان را بالا ببرد. نتیجه این است که قیمت نان افزایش پیدا میکند، اما تعداد نانها بیشتر نشده است. به این معنی که پول بیشتری در جیب مردم وجود دارد، اما کالای بیشتری برای خرید موجود نیست.
رابطه نقدینگی و تورم را میتوان در یک زنجیره ساده خلاصه کرد. دولت برای تأمین هزینههایش پول خلق میکند. حالا نقدینگی در جامعه افزایش پیدا کرده و اگر تولید کالا و خدمات متناسب با این افزایش رشد نکند، تقاضا برای خرید بالا میرود. تقاضای بیشتر در برابر عرضه محدود، قیمتها را افزایش میدهد. قدرت خرید پول کاهش پیدا میکند و مردم با همان درآمد قبلی، کالاهای کمتری میخرند. …


دانلود از کافه بازار










































































































































