او در این یادداشت که برای انتشار در اختیار ایسنا قرار گرفته نوشته است:
فرض کنیم فردا صبح ویدئویی منتشر شود که در آن چهرهای آشنا جملهای هولناک بر زبان میآورد. صدا همان است، حرکت لبها طبیعی است و حتی مکثها و حالت صورت جایی برای تردید باقی نمیگذارند. چند ساعت بعد معلوم میشود ویدئو جعلی بوده است. آیا ماجرا تمام شده؟ گمان نمیکنم. اتفاق مهمتری افتاده است. از آن پس، اگر ویدئویی واقعی از همان شخص ببینیم، میتوانیم درباره آن هم بپرسیم: از کجا معلوم این یکی واقعی باشد؟ شاید بحران حقیقت از همینجا آغاز شود؛ نه وقتی دروغی را به جای حقیقت میپذیریم، بلکه وقتی دیگر نمیدانیم به چه چیزی میتوان اعتماد کرد.
ورنر هرتسوگ در کتاب آیندهٔ حقیقت از اخبار جعلی، هوش مصنوعی، دیپفیک، تبلیغات و تاریخ طولانی فریب سخن میگوید. اما پشت این موضوعات متنوع، پرسشی قدیمیتر وجود دارد؛ پرسشی که سالهاست در فیلمها و نوشتههای او حضور دارد: آیا آنچه واقعاً اتفاق افتاده، تمام آن چیزی است که حقیقت مینامیم؟
هرتسوگ مدتهاست میان فکت و حقیقت فاصله میگذارد. در سال ۱۹۹۹، در بیانیۀ مینهسوتا، به این تصور اعتراض کرد که با ثبت دقیق واقعیت میتوان الزاماً به حقیقت رسید. تعبیر طعنهآمیز او حقیقت حسابداران بود. از نظر او، ممکن است صدها واقعیت درست را کنار یکدیگر بگذاریم و هنوز چیزی اساسی را نفهمیده باشیم.
برای توضیح این فاصله، هرتسوگ از مفهومی استفاده میکند که به بخش مهمی از نگاه او به سینما تبدیل شده است یعنی حقیقت خلسهآمیز. منظور او حقیقتی نیست که در برابر واقعیت قرار گیرد. حرفش این است که گاهی واقعیت بهتنهایی نمیتواند تمام معنای یک تجربه را منتقل کند. تخیل، شعر، موسیقی و سینما ممکن است چیزی را آشکار کنند که گزارش دقیق وقایع از بیان آن ناتوان است. …


دانلود از کافه بازار






































