از نظر نویسنده هزینههای اقتصادی ناشی از این جنگ برای اعراب خلیج فارس حتی به زمان پس از صلح نیز کشیده خواهد شد.
همانطور که در مورد هر درگیری آمریکایی که بیش از زمان برنامهریزی شده طول بکشد، رایج است، تعداد فزایندهای از مفسران، جنگ ایران را با ویتنام مقایسه میکنند.
ابعاد این دو جنگ از نظر تلفات، زمان و هزینههای نظامی، بهویژه پیامدهای سیاسی، بهشدت متفاوت است؛ ویتنام باعث سقوط دو دولت در آمریکا شد، در حالی که تأثیر جنگ ایران بر انتخابات میاندورهای امسال هنوز نامشخص است. با این حال، وجه تشابه این قیاس، به موضوع هزینه و مدتزمان برمیگردد: چه کسی در نهایت هزینه جنگ را میپردازد و تا چه مدت پس از توقف حملات موشکی و ضربات سنگین؟
اما این جنگ برای آنکه به باتلاقی سیاسی بدل شود، لزوماً نیازی به تبدیل شدن به «ویتنامی دیگر» ندارد. این باتلاق، اقتصادی است و بر آستانه درب کشورهای حاشیه خلیج فارس فرود میآید؛ گروهی از کشورها که نه لزوماً این جنگ را انتخاب کردند، نه درباره آن رأی میدهند و نه هزینههای آن را پس از پایان جنگ، از ترازنامههای خود حذف خواهند کرد.
پنج هزینه در سراسر منطقه خلیج فارس و شرکای تجاری آن در حال انباشت است و هیچکدام در بازه زمانی که سیاستگذاران مد نظر دارند، از بین نخواهند رفت.
۱. انرژی
بسته شدن تنگه هرمز، قیمت نفت برنت را در ماه آوریل به نزدیک ۱۲۰ دلار در هر بشکه رساند و بسیاری از اقتصادهای واردکننده آسیایی تا هفته دوم درگیری، سوخت را سهمیهبندی کردند.
سریلانکا و پاکستان هفته کاری چهار روزه را معرفی کردند و بنگلادش تعطیلات دانشگاه و رمضان را به جلو انداخت.
اینها هزینههای سرسامآوری است که از طریق قیمتها به مصرفکننده منتقل میشود و بهمرور زمان کاهش مییابد.
هزینههای کشورهای خلیج فارس، سرمایهای است؛ چراکه منطقه باید برای بازسازی تأسیسات انرژی آسیبدیده هزینه کند و هم در بازسازی زیرساختهای لجستیکی موجود (در کوتاهمدت) و هم در سرمایهگذاری بر روی مسیرهای صادراتی جایگزین (در بلندمدت) سرمایهگذاری نماید تا امنیت بلندمدت خود را تضمین کند. …
