در این میان، این پرسش مطرح است که کشورهای دارای برنامه برای مدیریت آب و مهار سیلاب چه می‌کنند و ما چرا همچنان در چرخه باطل آبگرفتگی معابر و اتلاف منابع گرفتاریم؟ حمیدرضا خدابخشی، پژوهشگر و کارشناس برجسته منابع آب و محیط‌زیست، در گفت‌و‌گو با «ایران» در یک تحلیل همه‌جانبه، ریشه‌های این مسأله را از معماری شهری و بافت خاک گرفته تا ناکارآمدی حکمرانی آب و منافع شبکه ذی‌نفعان کالبدشکافی می‌کند.
از آب‌انبارهای سنتی قزوین تا مدل جزایر مدیترانه‌ای
خدابخشی بحث را با نگاهی به تجربیات تاریخی آغاز می‌کند و می‌گوید: «در گذشته، مردم قزوین با وجود آنکه در منطقه‌ای نسبتاً کم‌بارش اما مستعد زندگی می‌کردند، با ساخت آب‌انبارهای زیرزمینی در خانهها، آب باران و برف زمستانه را جمع‌آوری و ذخیره می‌کردند تا شرب شهر تأمین شود. همچنین در یک کشور کوچک در مدیترانه که سرانه آب آن بسیار ناچیز و تا حدود ۷۰ متر مکعب است، با جمع‌آوری آب باران از تمام سطوح (خیابان، سقف و…) از آن به عنوان «آب سبز» استفاده می‌کنند. اما ما در شیوه‌های استحصال آب باران و آورده‌های زمستانه خود هیچ تغییری نداده‌ایم و همچنان شیوه‌های سنتی و مدرن را با هم بیگانه نگه داشته‌ایم.»
وقتی محلات «عمود بر مسیل‌ها» ساخته می‌شوند …
دانلود از کافه بازار
