این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
فرید قدیری در روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: ایده «بازآفرینی شهری» بعد از یک دهه پیادهسازی در نقاط اصلی «سکونت بدمسکنها» در شهرهای ایران، هنوز «پختهسازی» نشده است و در آخرین سکانس از این نوع مواجهه دولت، از نوع دولت مرکزی یا محلی (شهرداری)، در تهران یک طرح برای ساکنان یکی از سکونتگاههای غیررسمی در حال اجراست که «مخاطرات احتمالی» آن میتواند هدف اولیه را به ضدخود تبدیل کند. بازآفرینی شهری به دنبال چندین سیاست موفق و ناموفق در بافتهای فرسوده و سکونتگاههای غیررسمی، در اواسط دهه۹۰ مطرح شد.ررسیهای «دنیایاقتصاد» درباره راز شکست این ایده نشان میدهد، «سایه سنگین دولتها روی طرح بازآفرینی»، نوع دیگری از مداخلهای شبیه «مسکنمهر» را در بازار مسکن بهوجود آورد و همین انحراف سیاستگذار از نقش اصلی خود به «ناکامی در بازآفرینی» منجر شد. عدم «صرفه اقتصادی» در بافتفرسوده
بافتهای فرسوده محل سکونت حدود ۱۰میلیون نفر است که تا پیش از آن، عمده نوسازیها به صورت «جابهجایی ساکنان در قالب نوسازی محله فرسوده و سپس بازگرداندن اهالی» انجام میگرفت. در عین حال، دولتها با «مداخله در سازوکار نوسازی بافتفرسوده»، باعث میشدند «مشارکت ساکنان بافت در فرآیند نوسازی» سهمی پیدا نکند و همین عدم مشارکت به «پارهشدن پیوندهای اجتماعی دیرینه در محله» از طریق «عدم بازگشت همه ساکنان به محله نوسازیشده» منجر میشد. …
