مجتبی کاویان، رئیس اداره میراث فرهنگی سبزوار، با تایید تخریب این بنا گفت: از نظر ما تخلف شهرداری در این تصمیم محرز است و آن را پیگیری قضایی خواهیم کرد.
وی افزود: این محدوده در نقشه های ابلاغی به عنوان لکه ارزشمند شناخته شده بود و برای هرگونه تخریب آن باید از میراث فرهنگی استعلام می شد، با این حال شهرداری بدون دریافت این استعلام اقدام به تخریب بنا کرد.
اما آنچه در این میان پرسش برانگیز است، میزان قدرت بازدارندگی اداره میراث فرهنگی است. وقتی مسئولان این اداره ادعا می کنند تخلف شهرداری محرز بوده و حتی پیش از این اخطارهایی صادر شده است، باید پاسخ دهند که چرا به جای نامه نگاری های اداری که در برابر چرخ دنده های لودر هیچ کارکردی ندارند، از ابزارهای قانونی برای توقف عملیات استفاده نکردند؟ نامه نگاری و هشدارهای کتبی در حالی که لودرها در حال فعالیت هستند، بیش از آنکه اقدامی حفاظتی باشد، نوعی رفع تکلیف اداری است.
کاویان در ادامه سخنان خود گفت: سال گذشته اداره میراث فرهنگی طی نامه ای به شهرداری اعلام کرده بود که در صورت نیاز می توان این بنا را آجر به آجر جمع آوری و به محل دیگری منتقل کرد. این پیشنهاد که اکنون دیگر اجرایی نیست، عمق فاجعه در مدیریت میراث فرهنگی سبزوار را نشان می دهد. پرسش مردم از متولیان این است که وقتی از حساسیت بنا آگاه بودید، چرا تا زمان تخریب کامل در خواب بودید و نگهبان برای حفاظت نگذاشته بودید آنهم در شرایطی که احتمال تخلف وجود داشت؟ آیا حفظ تاریخ شهر تنها به آرشیو کردن نامه های اداری خلاصه می شود؟ …
