در سال ۱۳۰۷ شمسی، «دارالمعلمین عالی» با هدف تربیت معلمان مدارس متوسطه تأسیس شد؛ مرکزی که بعدها به یکی از پایههای شکلگیری ساختار آموزش عالی در حوزه تربیت معلم تبدیل شد.
دارالمعلمین عالی در سال ۱۳۱۲ به «دانشسرای عالی» تغییر نام داد و در دو بخش علمی و ادبی فعالیت کرد. رشتههای ریاضیات، طبیعیات، فیزیک و شیمی در بخش علمی و رشتههای ادبیات، فلسفه، تاریخ و جغرافیا در بخش ادبی این مرکز ارائه میشد.
پس از تأسیس دانشگاه تهران، دانشسرای عالی به این دانشگاه پیوست و مدتی به عنوان بخشی از ساختار آن فعالیت کرد. این مرکز در سال ۱۳۳۴ از دانشگاه تهران استقلال یافت و فعالیت خود را به صورت مستقل ادامه داد.
نقطه عطف این روند در تابستان سال ۱۳۴۲ رقم خورد؛ زمانی که دانشسرای عالی منحل شد و وزارت فرهنگ وقت «دانشگاه تربیت معلم» را تأسیس کرد. این اقدام با هدف ایجاد ساختاری منسجمتر برای تربیت معلمان و تأمین نیروی متخصص مورد نیاز نظام آموزشی کشور انجام شد.
با تأسیس دانشگاه تربیت معلم، تربیت نیروی انسانی مورد نیاز مدارس وارد مرحلهای تازه شد و آموزش معلمان در قالب یک نهاد دانشگاهی تخصصی دنبال شد. این دانشگاه قرار بود علاوه بر آموزش تخصصی، زمینه آمادهسازی نیروهای مورد نیاز برای توسعه نظام آموزشی کشور را فراهم کند.
به این ترتیب، تأسیس دانشگاه تربیت معلم در سال ۱۳۴۲ را میتوان یکی از مهمترین نقاط تحول در تاریخ تربیت معلم ایران دانست؛ تحولی که پس از چند دهه فعالیت دارالمعلمین عالی و دانشسرای عالی شکل گرفت و ساختار جدیدی برای آموزش و آمادهسازی معلمان ایجاد کرد.
حتما بخوانید: خوردن طالبی در تابستان باعث لاغری میشود؟ اصول صحیح نوشیدن آب در فصل گرما؛ جرعهجرعه بنوشید ویدیو لو رفته از مرگ کودک ۶ ساله پس از تنبیه توسط معلم
