بازار
تد ویدمر، در یادداشتی تفصیلی برای روزنامه گاردین نوشت که طراحان این برنامه بی‌تردید برای فضاسازی بصری زحمت فراوانی کشیده بودند و نتیجه کار باشکوه به نظر می‌رسید.
روز ۱۶ مهر (۷ اکتبر)، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا سخنرانی مهمی را در فضای باز شهر آتن، در حالی که آکروپولیس در پشت سر او قرار داشت، ایراد کرد. خورشید در حال غروب بود و محوطه باستانی و پارتنون را در نوری طلایی غرق می‌کرد؛ نوری طلایی که با این حال نشانی از یک «عصر طلایی» واقعی نداشت.
این نطق شباهتی به دفاع پریکلس از مردم‌سالاری نداشت؛ در عوض، روبیو چشم‌اندازی دلهره‌آور از انتخاب‌های پیشروی غرب ارائه داد و استدلال کرد که آمریکا و اروپا باید بار دیگر ارزش‌های «اکتشاف و تسخیر» را که قرن‌ها موتور محرک گسترش تمدنی آنان بود بازکشف کنند وگرنه با زوال و بی‌خاصیتی روبه‌رو خواهند شد.
در بخش‌های طولانی، این سخنرانی نوعی تمرین نوستالژی و سوگواری برای افول تمدن غرب بود، گویی در حال برگزاری یک سمینار در کالج هیلزدیل یا اندیشکده کلرمونت است. در واقع حتی یک کلاس ترم اولی دانشگاه نیز می‌توانست بخش عمده‌ای از پیش‌فرض‌های این سخنرانی را به چالش بکشد.
درست است که بنیان‌گذاران آمریکا ادبیات یونان باستان و روم را عمیقاً مطالعه کرده بودند، اما مراجعه آنها به این متون برای توجیه امیدشان به برپایی دموکراسی میان انسان‌های برابر بود، نه توجیه تمدنی متکی بر تسخیر و کشورگشایی. توماس جفرسون، نویسنده بیانیه استقلال، به وام‌داری خود از سیسرو اذعان داشت که نوشته بود شهروندان یک جمهوری باید حقوقی برابر داشته باشند و آبراهام لینکلن نیز اقلیدس، ریاضیدان یونانی را از عوامل تاثیرگذار بر اندیشه خود می‌دانست، زیرا او برابری را مفهومی نقض‌ناپذیر تعریف کرده بود.
جعل تاریخ و فراموشی سرچشمه‌های شرقی دانش …
