رضا بهکام، کارگردان نمایش «تن و دیگر تکهپارههای عشق»، در این گفتوگو از وضعیت تئاتر، غلبه آثار سطحی و ضرورت حفظ تئاتر جدی گفت.
شما پیش از آنکه بهعنوان کارگردان شناخته شوید، در حوزه نویسندگی و نقد تئاتر فعالیت داشتهاید. این تجربهها چقدر در شکلگیری نگاه کارگردانی شما تأثیر گذاشتهاند؟
من همچنان در حوزههای پیشین فعالیت دارم، اما تلاش کردهام اندیشه و دانش آموختهشده خود در زمینه کارگردانی را با تجربه عملی روی صحنه توسعه بدهم. بدون تردید، فعالیت در حوزه نقد و نویسندگی نمایشنامه، عمق و غنای زیادی به کار من بخشیده است. این تجربهها کمک کردهاند تا هنگام مواجهه با یک اثر نمایشی، علاوه بر جنبههای اجرایی، به لایههای فکری و دراماتیک آن نیز توجه داشته باشم.
بعد از تجربه نمایشهایی مثل «یخزده» و «نامقصد»، چه ویژگیای در نمایشنامه «تن و دیگر تکهپارههای عشق» وجود داشت که شما را به سمت اجرای آن کشاند؟
مونولوگها و دیالوگهای قدرتمند اثر در حوزه روانشناختی و با محوریت درام، توجه من را به این متن جلب کرد. البته در فرآیند دراماتورژی، تغییراتی با هدف ایجاد عطفهای دراماتیک و رسیدن به متنی اجرایی در آن صورت گرفت. در واقع، هم دغدغه شخصی و سلیقه هنری من در انتخاب این اثر تأثیر داشت و هم ظرفیتهای دراماتیک خود نمایشنامه. این دو عامل در کنار یکدیگر باعث شدند به سراغ اجرای آن بروم.
در خلاصه نمایش با این پرسش مواجه میشویم که «جسدی در ساحل پیدا شده، ممکن است یک مرده زنده شود؟» شما در این اجرا چه تعریفی از مرگ، زندگی و امکان دوباره زنده شدن انسان ارائه میکنید؟ …


دانلود از کافه بازار
















































