اخیراً مدیرکل روابط عمومی دفتر رئیسجمهور اعلام کرده است که ایالات متحده برای اعضای تیم رسانهای همراه رئیسجمهور ویزا صادر نکرده است.
در نگاه اول ممکن است گفته شود صدور یا عدم صدور ویزا از مظاهر حاکمیت هر دولت است و هیچ تبعه خارجی اصولاً حق مطلق ورود به خاک کشور دیگر را ندارد. این گزاره در حقوق بینالملل، به صورت کلی پذیرفته شده است؛ اما وضعیت ایالات متحده در قبال سازمان ملل یک استثنای مهم دارد. آمریکا صرفاً کشوری نیست که محل برگزاری یک نشست بینالمللی در آن قرار گرفته باشد؛ دولت میزبان مقر دائمی سازمان ملل است و به موجب «موافقتنامه میان سازمان ملل متحد و ایالات متحده درباره مقر سازمان ملل» مصوب ۱۹۴۷، تعهدات خاصی درباره دسترسی اشخاص مرتبط با فعالیتهای سازمان پذیرفته است. این موافقتنامه در سال ۱۹۴۷ لازمالاجرا شده است.
بخش ۱۱ موافقتنامه در خصوص رسانهها مقرر میدارد مقامات فدرال، ایالتی یا محلی آمریکا نباید برای رفتوآمد برخی گروهها به مقر سازمان ملل مانع ایجاد کنند. نکته بسیار مهم برای موضوع حاضر آن است که بند ۳ همین بخش، نمایندگان رسانهها و سایر مؤسسات اطلاعرسانی که از سوی سازمان ملل اعتبار یافته باشند را صریحاً در شمار اشخاص مشمول قرار میدهد.
بنابراین، حقوق رسانه در اینجا صرفاً یک استدلال اخلاقی یا سیاسی نیست؛ خود موافقتنامه مقر برای رسانههای معتبر و مورد تأیید سازمان ملل موقعیت حقوقی مشخصی ایجاد کرده است. …
