به گزارش پیوست، در سالهای اخیر، شکلهای متنوعی از کنشهای خیرخواهانه در شبکههای اجتماعی ایران قابل ردیابی است. رسول خادم و موسسات مرتبط با او مانند مهروماه در دوسال گذشته گزارشهای مستمری از حمایت از خانوادههای نیازمند، کودکان، بیماران و ساخت مسکن در مناطقی از تایباد و نیشابور تا کاشمر و اردبیل منتشر کردهاند.
در نمونهای دیگر الگوی تسویه دفتر نسیه در سوپرمارکت و نانوایی بارها در کانالهای مختلف بازنشر شده و بعضی از همین متنها صریحا از مخاطب میخواهند «ایده» را منتشر کند تا دیگری آن را اجرا کند. خانوادهای در تبریز گفت پس از دیدن کلیپ زندانیان غیرعمد در صفحه رسمی ستاد دیه تصمیم گرفته تولد دختر ششسالهاش را به آزادی یک زندانی پیوند بزند، الگویی که بعدتر با عنوان «یک تولد، یک آزادی» به پویش رسمی ستاد دیه البرز تبدیل شد. مخاطبان محسن چاوشی نیز به گفته مدیرعامل وقت ستاد دیه طی دو سال ۷ میلیارد و ۴۵۰ میلیون تومان برای آزادی ۸۵۱ زندانی جرائم غیرعمد تأمین کردند.
در مدلی متفاوت، دفتر آیتالله اسدالله بیات زنجانی پویش #کارخیر را در ایکس و تلگرام با فراخوان موردی، بررسی نیاز، هزاران پرداخت خرد و گزارش ماهانه دخلوخرج اداره میکند و در یک گزارش مرداد ۱۴۰۴، ۱۱ هزار و ۵۶۸ واریز مستقیم و درگاهی ثبت شده است. کمیته امداد هرمزگان نیز در سال ۱۴۰۳ اعلام کرد ۷۰ درصد صدقات استان از کانالهای الکترونیکی مانند QR، کد دستوری، POS و کارت مجازی جمعآوری شده است.
این نمونهها از یک مدل واحد نیکوکاری نمیآیند، اما یک ویژگی مشترک دارند، شبکه اجتماعی در آنها فقط محل نمایش کار خیر نیست و در شناسایی نیاز، انتقال الگوی رفتار، ساخت اعتماد، بسیج منابع، جمعآوری پول و بازگرداندن نتیجه به مخاطب وارد فرآیند اجرا شده است. …
