این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
کریمی/ نقدینگی به خودی خود نه خوب است و نه بد. اقتصاد برای رشد به پول و اعتبار نیاز دارد و افزایش نقدینگی زمانی میتواند طبیعی باشد که متناسب با رشد تولید، افزایش ظرفیت اقتصادی و تقاضای واقعی صورت گیرد. مسئله زمانی ایجاد میشود که حجم پول با سرعتی بیشتر از ظرفیت تولید کالا و خدمات رشد کند. در این وضعیت، پول بیشتری برای خرید مقدار تقریباً ثابتی از کالا و دارایی وجود دارد و فشار قیمتی افزایش پیدا میکند.اقتصاد ایران طی سالهای گذشته بارها شاهد چنین وضعیتی بوده است. رشد نقدینگی در شرایطی که سرمایهگذاری مولد، رشد اقتصادی و بهرهوری با محدودیتهای جدی مواجه بودهاند، باعث شده بخشی از منابع به جای ورود به کارخانه، پروژه عمرانی یا کسبوکار جدید، راهی بازارهای دارایی شود. نتیجه نیز در دورههای مختلف در بازار ارز، طلا و سکه، مسکن و خودرو قابل مشاهده بوده است.در چنین شرایطی، نقدینگی شبیه سیلی است که لزوماً مسیر ثابتی ندارد؛ هرجا مانع کمتری ببیند و احتمال حفظ ارزش دارایی بیشتر باشد، به همان سمت حرکت میکند. یک روز بازار ارز مقصد این منابع است، روز دیگر طلا و سکه و در دورهای دیگر مسکن یا خودرو. بنابراین نمیتوان افزایش قیمت در هر یک از این بازارها را صرفاً به رفتار سفتهبازانه مردم نسبت داد. بخش مهمی از این رفتار، واکنشی به شرایط کلان اقتصادی و تلاش برای حفظ ارزش دارایی در برابر تورم است.نقدینگی وقتی از تولید جدا میشود …
