ساعت شنی برای شماره یک تیم ملی به کار افتاده است. پاییز امسال، نه فقط فصل خزان برگها، که خزان معافیتهای طولانیمدت و بهانههای رنگارنگ برای فرار از خدمت سربازی است. علیرضا بیرانوند، دروازهبان ۳۳ساله فوتبال ایران که سالهاست قفس توری تیم ملی را در قرق خود دارد، حالا با سد محکمی به نام قانون نظام وظیفه روبهرو شده است. سردار حسین زاهدی، معاون سازمان نظام وظیفه عمومی، آب پاکی را روی دست همه ریخت:«معافیت تحصیلی علیرضا بیرانوند به پایان رسیده و او از ابتدای مهرماه ۱۴۰۵ باید آماده اعزام به خدمت سربازی شود.» این خبر کوتاه، مانند بمبی در فضای فوتبال ایران منفجر شد. تراکتور که فصل را با قدرت آغاز کرده و روی کلینشیتهای گلر باتجربهاش حساب ویژهای باز کرده بود، حالا باید به فکر روزهای بدون بیرو باشد. اما ماجرا فراتر از یک تغییر و تحول ساده در چارچوب دروازه یک تیم باشگاهی است؛ ماجرا، تقابل یک جریان رسانهای-ورزشی قدرتمند با مفهومی به نام عدالت اجتماعی و قانون است.
علیرضا بیرانوند، به عنوان یک شهروند ایرانی که ۱۵سال از تبصرههای مختلف برای تعویق خدمت خود استفاده کرده، حالا باید مثل هر جوان دیگری به قانون تمکین کند. رفتن او به یک تیم نظامی و بازی کردن بدون قراردادهای نجومی، کمترین هزینهای است که او باید در قبال سالها برخورداری از امکانات و ثروت این کشور بپردازد …
