صدای ایران در گوش سینمای جهان

  نرگس عاشوری؛ گروه فرهنگی /   کیارستمی صحنه را قطع نکرد؛ دوربین را از دور نگه داشت و گذاشت موسیقی «مسافر» آرام روی سکوت بنشیند. سی‌وپنج سال است که سینما از همان نقص فنی نبوغ‌آمیز یاد گرفته: وقتی سیگنال قطع می‌شود، لزوماً پیام از بین نمی‌رود. حالا درست در آستانه «روز ملی سینما»، نام کیارستمی دوباره از قلب سینمای جهان مخابره شده است؛ این‌بار در هشتادوسومین جشنواره فیلم ونیز، جایی که لنس اوپنهایم در نشست خبری فیلم «پرایم‌تایم» با بازی رابرت پتینسون، به‌ جای الگوهای هالیوودی، «کلوزآپ» را نقطه عطف زندگی و دلیل فیلمساز شدنش نامید. 10 سال زودتر، تابستان ۲۰۱۶، چند هفته بعد از مرگ کیارستمی، مارتین اسکورسیزی در سالنی در نیویورک پشت تریبون ایستاد.

یک کارگردان هفتادوچندساله‌ آمریکایی که خودش تاریخ سینما را نوشته آن روز گفت وقتی «کلوزآپ» را دیده، حس کرده دوباره دارد دنیا را می‌بیند. این فقط خاطره‌ دل‌بسته‌ چند نفر نیست. سال ۲۰۲۲، مجله Sight & Sound از منتقدها و جداگانه از نزدیک به ۴۸۰ کارگردان سراسر دنیا -از جمله خود اسکورسیزی- خواست فهرست بهترین فیلم‌های تاریخ سینما را بنویسند. «کلوزآپ» در فهرست منتقدان هفدهم شد؛ در فهرست کارگردان‌ها، کنار تارکوفسکی و برگمان، جزو 10 فیلم برتر بود.

 

 

کیارستمی نزدیک به یک دهه است که پشت دوربین نیست، اما در روزی که به نام سینمای ایران سند خورده، صدای او هنوز از دور، خش‌خش‌دار و زنده به گوش می‌رسد؛ کافی است کسی گوش بدهد. به بهانه درخشش دوباره «کلوزآپ» در ونیز و تقارن آن با روز ملی سینما، با احمد طالبی‌نژاد و شهرام مکری درباره راز ماندگاری و میراث جهانی سینمای عباس کیارستمی گفت‌و‌گو  کرده‌ایم:

 

شهرام مکری: جهان دوباره می‌خواهد از ایران صدای تازه‌ای بشنود …