سکوتی سرشار از درام

 مهرداد پارسایی  منتقد سینما  /   نکته قابل‌توجه درباره نقش حاتمی در «بُت»، ناشنوا بودن شخصیت اصلی و محدودیت او در تکلم است. همین ویژگی، نقش‌آفرینی او را به تجربه‌ای متفاوت در کارنامه سینمایی‌اش تبدیل می‌کند.  حاتمی در این نقش با چالشی روبه‌روست که تنها به متفاوت حرف زدن یا کمتر حرف زدن محدود نمی‌شود. مسأله اصلی، ساختن شخصیتی است که جهان پیرامون خود را به شکلی متفاوت تجربه می‌کند و برای برقراری ارتباط با دیگران با موانع بیشتری روبه‌روست. چنین نقشی به بازیگری نیاز دارد که بتواند بدون اغراق و نمایش بیرونی، مخاطب را به دنیای درونی شخصیت نزدیک کند. ویژگی‌ای که از نقاط قابل‌توجه سبک بازیگری لیلا حاتمی به شمار می‌رود.

 یکی از جذابیت‌های این تجربه، فاصله گرفتن از الگوی آشنای نقش‌آفرینی‌های حاتمی است. او در بسیاری از آثار گذشته، با استفاده از مکث‌های حساب‌شده، لحن آرام و انتقال تدریجی احساسات توانسته شخصیت‌هایی ماندگار خلق کند. اما در «بُت» همین ویژگی‌ها با محدودیت‌های تازه‌ای مواجه می‌شوند. وقتی کلام کارکرد همیشگی خود را از دست می‌دهد، نگاه و سکوت اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. بازیگر باید بتواند آنچه را که درون شخصیت می‌گذرد، بدون توضیح مستقیم به تماشاگر منتقل کند.

  همکاری دوباره لیلا حاتمی با حمید نعمت‌الله نیز از نکات مهم این فیلم است. تجربه همکاری‌های قبلی آنها در آثاری مانند «بی‌پولی»، «رگ خواب» … …